งเกตเห็น ลุกขึ้นร้องเรียกทันที
เหล่าสตรีจากหมู่บ้านเถาหยวนเมื่อเห็นหลี่เต้าแล้ว ใบหน้าสวยของพวกนางแต่ละคนก็แดงก่ำ ในใจรู้สึกเขินอายอย่างมาก
ถึงอย่างไรพวกนางก็พูดเรื่องของเขาต่อหน้าเจ้าตัว แม้จะเป็นเรื่องดีไม่ใช่เรื่องร้าย แต่ก็อดรู้สึกกระดากใจไม่ได้
“ท่านรองแม่ทัพ”
แม้จะรู้สึกเขินอาย แต่การทักทายก็ยังต้องทำ เห็นทุกคนดูเกร็ง ๆ หลี่เต้าจึงโบกมือพลางกล่าวว่า “พอเถอะ ข้าเป็นแม่ทัพของพวกเจ้าเมื่ออยู่ภายนอก แต่เมื่ออยู่ส่วนตัว ก็ถือว่าข้าเป็นคนธรรมดาก็พอ”
พูดจบ เขาก็มองไปที่จิ่วเอ๋อร์ “จิ่วเอ๋อร์ ก่อนหน้านี้จางเมิ่งพวกเขาส่งของมาบ้างหรือไม่?”
“อืม พวกเขาส่งหีบหนึ่งมา ข้าให้พวกเขาเอาไปไว้ในห้องของคุณชายแล้ว”
“ดี”
หลี่เต้าพยักหน้า แล้วพูดกับเหล่าสตรีว่า “พวกเจ้าคุยกันต่อเถิด”
…
ไม่นานหลังจากนั้น หลี่เต้าก็กลับเข้าห้อง เมื่อเพิ่งเข้าประตูมา ก็เห็นในห้องมีหีบใบหนึ่งวางอยู่ บนหีบยังมีสิ่งของที่ห่อด้วยผ้าดำอีกชิ้นหนึ่ง
เขาเดินเข้าไปข้างหน้า หลี่เต้าหยิบห่อนั้นขึ้นมาแล้วแกะออก
หลังจากเปิดออก สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาคือง้าวมังกรทมิฬที่หักเป็นสองท่อน
หลี่เต้าหยิบง้าวมังกรทมิฬขึ้นมา ยื่นมือลูบมันเบา ๆ แม้ว่าง้าวมังกรทมิฬจะอยู่ในมือเขาเพียงแค่ครึ่งปีเท่านั้น แต่ความรู้สึกผูกพันที่ควรมีนั้น เขาก็มีอยู่
หลังจากนั้น เขาก็มองดูรอยแตกที่ปลายง้าวมังกรทมิฬแล้วส่ายหน้า
การตีของง้าวมังกรทมิฬ น่าจะเป็นการหล่อขึ้
