ู่เฟิงจะให้เจ้าเป็นคนจัดการ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเสิ่นจงก็เปลี่ยนไปทันที จากนั้นก็ไอแห้ง ๆ ออกมา แล้วพูดอย่างกลั้นหายใจว่า “เอ่อ ท่านผู้บัญชาการ ครั้งก่อนข้าได้รับบาดเจ็บสาหัสยังไม่หาย ตอนนี้รีบออกจากบ้านมาทำให้ข้ารู้สึกไม่สบาย ท่านเห็นว่า…”
“บาดเจ็บสาหัสยังไม่หาย?”
หยางหลินหัวเราะเย็นชา ดึงผ้าพันแผลบนตัวแล้วกล่าวว่า “บาดแผลของเจ้าตอนนี้จะหนักกว่าบาดแผลของข้าได้อย่างไร?”
เสิ่นจงพูดทันทีว่า “บาดแผลของท่านหนัก แต่ก็ยังมีรองผู้บัญชาการไม่ใช่หรือ”
พูดจบ ยังส่งสัญญาณสายตาให้หยางหลินอีกด้วย
ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ หยางหลินอาจจะร่วมมือกับเสิ่นจง โยนเรื่องยุ่งยากพวกนี้ให้หลี่เต้า
แต่หลังจากผ่านเรื่องราวมามากมาย เขาก็เข้าใจแล้ว หลี่เต้าไม่ได้เจ้าเล่ห์ เพราะเขาชนะอย่างเปิดเผยและตรงไปตรงมา อีกทั้งยังทุ่มเททำงานอย่างเต็มที่
มีเพียงเสิ่นจงเจ้าคนนี้เท่านั้น ที่หลังจากได้รับการรักษาจนหายดีแล้ว กลับกลายเป็นคนขี้เกียจและเจ้าเล่ห์อย่างยิ่ง คอยหาผลประโยชน์ให้ตัวเองไปทั่ว
“เจ้าพูดถึงหลี่เต้าหรือ? เขาก็บาดเจ็บเหมือนกัน เจ้าอย่าคิดมากเลย” หยางหลินกล่าว
“แต่เขา…”
“เขาเป็นอย่างไร? หากไม่พอใจ เจ้าก็ไปหาขั้นมหาราชาปรมาจารย์สักคนมาลองปะทะดู แล้วดูว่าจะได้รับบาดเจ็บหรือไม่”
“…”
พูดเล่นอะไรกัน ตอนนี้วรยุทธ์ของเขายังไม่ฟื้นคืนมา แม้แต่ระดับปรมาจารย์ยังรับมือไม่ได้ แล้วจะไปรับมือกับขั้นมหาราชาปรมาจารย์ได้อย่
