ับไปจะให้เจ้าทันที”
“ได้ งั้นก็ตกลงตามนี้” หลี่เต้าลุกขึ้นกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นท่านก็พักฟื้นที่นี่ต่อไปเถิด ข้ามีธุระต้องออกไปสักครู่”
ไม่นาน ในห้องโถงใหญ่ก็เหลือเพียงหยางหลินคนเดียว
จนกระทั่งเงาร่างของหลี่เต้าหายลับไปจากสายตา หยางหลินจึงได้สติกลับคืนมา หยางหลินตบลงบนต้นขาของตัวเองอย่างแรง ปากก็พึมพำว่า “หยางหลินเอ๊ย หยางหลิน เจ้าทำไมถึงเสียหน้าไม่ได้เลยนะ ชุดเกราะหนักหนึ่งพันสี่ร้อยชุด คราวนี้ต้องควักเอาทรัพย์สมบัติทั้งหมดออกมาจริง ๆ แล้ว”
…
หลังจากออกจากจวนแม่ทัพใหญ่ หลี่เต้ารีบมายังที่พักของจิ่วเอ๋อร์ทันที
เพิ่งเดินเข้าลานบ้าน ก็เห็นหลิวซิ่วเอ๋อร์และเหล่าทหารหญิงล้อมจิ่วเอ๋อร์ไว้ตรงกลาง แต่ละคนพูดคุยถึงเรื่องราวที่พวกนางเผชิญมาก่อนหน้านี้
ในฐานะคนที่เพิ่งกลับมาจากสนามรบเป็นครั้งแรก พวกนางมีเรื่องให้พูดไม่รู้จบ
เมื่อได้ยินว่าหลี่เต้านำคนบุกเข้าวังหลวง จิ่วเอ๋อร์ก็แสดงสีหน้าท่าทางหลากหลายอย่างเข้ากับเรื่องราว ทำให้เหล่าทหารหญิงพอใจในการแบ่งปันเรื่องราวมาก
“คุณชาย!”
หลี่เต้าเดินเข้ามาในลานบ้าน จิ่วเอ๋อร์สังเกตเห็น ลุกขึ้นร้องเรียกทันที
เหล่าสตรีจากหมู่บ้านเถาหยวนเมื่อเห็นหลี่เต้าแล้ว ใบหน้าสวยของพวกนางแต่ละคนก็แดงก่ำ ในใจรู้สึกเขินอายอย่างมาก
ถึงอย่างไรพวกนางก็พูดเรื่องของเขาต่อหน้าเจ้าตัว แม้จะเป็นเรื่องดีไม่ใช่เรื่องร้าย แต่ก็อดรู้สึกกระดากใจไม่ได้
“ท่านรองแม่ทัพ”
แม้จะรู้สึกเขิน
