ทั้งแคว้นว่าวาสนาแห่งแผ่นดิน”
“ฝ่าบาททรงเป็นผู้ปกครองแห่งต้าเฉียน จึงกลายเป็นผู้ควบคุมวาสนาแห่งแผ่นดินของต้าเฉียน สามารถควบคุมวาสนาแห่งแผ่นดินของต้าเฉียนได้”
พอพูดถึงตรงนี้ หยางหลินก็ถามขึ้นอย่างกะทันหันว่า “ในใจเจ้าคงสงสัยว่า เมื่อครู่ฝ่าบาทมีความได้เปรียบแล้ว แต่ทำไมไม่ควบคุมมังกรทองแห่งชะตา ให้สังหารขั้นมหาราชาปรมาจารย์ของชนเผ่าเป่ยหมานใช่หรือไม่?”
“มีคำอธิบายอะไรหรือ?”
“แน่นอนว่ามี”
หยางหลินกล่าวต่อว่า “สาเหตุที่ฝ่าบาทไม่ได้ใช้มังกรทองแห่งชะตาสังหารพระรูปนั้น ทั้งหมดเป็นเพราะบรรพบุรุษเคยค้นพบว่า ยิ่งมีพลังมากเท่าใด วาสนาที่ต้องแบกรับก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น”
“หากเป็นการต่อสู้ระหว่างบุคคลกับบุคคลที่ใช้เพียงพลังล้วน ๆ วาสนาจะไม่ส่งผลกระทบใด ๆ แต่หากเป็นการใช้วาสนาบังคับสังหารผู้อื่น ก็จะทำให้สูญเสียวาสนาไป”
“ฝ่าบาทสามารถบังคับใช้วาสนาสังหารพระชรานั้นได้ แต่ราคาที่ต้องจ่ายนั้น ต้องให้ทั่วทั้งต้าเฉียนแบกรับ”
“เคยมีจักรพรรดิองค์หนึ่งลองใช้มังกรทองแห่งชะตาบังคับสังหารผู้แข็งแกร่งขั้นมหาราชาปรมาจารย์ และราคาที่ต้องจ่ายคือ แคว้นที่จักรพรรดิองค์นั้นปกครอง ได้รับผลกระทบจากการย้อนกลับของวาสนาของผู้แข็งแกร่งขั้นมหาราชาปรมาจารย์ผู้นั้น จนทำให้แคว้นประสบภัยพิบัติทางธรรมชาติถึงสามปี”
“ผลลัพธ์คือ เพราะภัยพิบัติสามปีนี้ ได้ฝังรากเหง้าแห่งหายนะสำหรับการล่มสลายในภายหลัง แม้ว่าแคว้นที่จักรพรรดิองค์นั
