สายตาของมังกรทองก็ตกลงบนร่างของหยางหลินและหลี่เต้าทั้งสองคน
“ฝ่าบาท!”
หยางหลินฝืนร่างที่บาดเจ็บสาหัส ประสานมือคำนับมังกรทอง
“ไม่ต้องมากพิธี!”
มังกรทองกวาดตามองสนามรบแล้วเอ่ยว่า “นี่เป็นเพียงร่างจำลองของเรา ไม่ควรคงอยู่นานเกินไป เรื่องรายละเอียดรอเจ้ากลับไปยังเมืองหลวงแล้วค่อยรายงานต่อเรา”
สุดท้าย สายตาของมังกรทองก็กวาดมองไปที่หลี่เต้า
จากนั้นก็กลายเป็นแสงสีทองอีกครั้ง แล้วหายเข้าไปในพระราชโองการบนมือของหลี่เต้า
ทำให้พระราชโองการที่เดิมว่างเปล่า ปรากฏลายมังกรสีทองขึ้นตรงกลาง
“น้อมส่งเสด็จพระราชดำเนิน!”
หยางหลินคำนับพระราชโองการ
หลังจากนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นมองไปทางหลี่เต้า สีหน้าแสดงความภูมิใจเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “เจ้าหนูหลี่ ตอนนี้เจ้าเชื่อข้าแล้วใช่ไหม”
ในตอนนี้ หลี่เต้าจึงค่อย ๆ ได้สติกลับมา จากนั้นก็ถามว่า “ท่านหยาง มังกรทองเมื่อครู่นั้นคือ…”
ราวกับว่าหยางหลินรู้ล่วงหน้าแล้วว่าหลี่เต้าจะถามเช่นนี้ เขาจึงตอบทันทีว่า “นั่นคือมังกรทองแห่งชะตาของต้าเฉียนพวกเรา หรือจะเรียกว่าวาสนาแห่งแผ่นดินก็ได้”
“วาสนาแห่งแผ่นดิน?”
“อืม”
หยางหลินอธิบายว่า “ในโลกใบนี้ ทุกคนล้วนมีเส้นทางโชคชะตาหรือที่เรียกกันทั่วไปว่าวาสนา โดยปกติแล้ววาสนาของคนเรานั้นไร้รูปไร้ร่าง ยากที่จะแสดงออกมาให้เห็น”
“แต่หากสามารถรวบรวมวาสนาของผู้คนเข้าด้วยกัน ชะตาก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงพิเศษขึ้น และเราเรียกชะตาที่รวบรวมจากผู้คน
