กมา “ยกดินแดนให้พวกท่านแล้ว!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หางมังกรทองที่กำลังสะบัดอยู่ก็หยุดชะงักกลางอากาศ
ถูหลู่ลุกขึ้นยืนพร้อมกับถ่มเลือดออกมา ขณะเอ่ยใบหน้าเขาดูไม่ดีเลย “ฮ่องเต้แห่งต้าเฉียน การกระทำเช่นนี้ของท่าน ท่านไม่กลัวจะก่อให้เกิดสงครามระหว่างสองแคว้นหรือ?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น มังกรทองก็แสดงสีหน้าเยาะเย้ยอย่างชัดเจน ก่อนจะค่อย ๆ กล่าวว่า “หากราชวงศ์ของพวกเจ้า ชนเผ่าเป่ยหมานกล้า ก็ให้พวกเขามาเถิด”
ถูหลู่สบตากับมังกรทองอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมแพ้
สายตาของเขามองไปที่หลี่เต้า ดวงตาเผยความอาลัยอาวรณ์
แต่เมื่อมีมังกรทองอยู่ ต่อให้เขาอาลัยมากเพียงใดก็ทำอะไรไม่ได้
“อามิตาภพุทธ!”
ถูหลู่ส่ายหน้า สุดท้ายยังมองไปที่หลี่เต้าด้วยความอาลัย แล้วหันไปมองมังกรทองอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังเตรียมจากไป
หากจะพูดว่าใครในที่นี้ที่ไม่อยากให้ถูหลู่จากไปมากที่สุด ก็คงต้องเป็นพวกราชาเผ่าเลี่ยหั่วอย่างแน่นอน
“ท่านอาจารย์ถูหลู่!”
เมื่อเห็นร่างของถูหลู่ที่กำลังจากไป ราชาเผ่าเลี่ยหั่วก็ตะโกนเรียกอย่างอดไม่ได้
แต่หลังจากที่ได้ยินเสียงของราชาเผ่าเลี่ยหั่วแล้ว ถูหลู่กลับเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น เพียงพริบตาเดียวก็หายไปจากสายตาของพวกเขา
เมื่อเห็นภาพนี้ ราชาเผ่าเลี่ยหั่วและคนอื่น ๆ ต่างก็เผยแววตาสิ้นหวัง
พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่า แม้จะได้รับการสนับสนุนจากขั้นมหาราชาปรมาจารย์แล้ว พวกเขาก็ยังตกเป็นเบี้ยที่ถูกทิ้ง
หลังจากถูหลู่จากไป
