อากาศ เสียงก้องกังวาน เอ่ยว่า “พวกเจ้าชนเผ่าเป่ยหมาน กล้าบุกรุกแคว้นต้าเฉียนของข้า แล้วยังจะถามว่าเพื่อสิ่งใดอีกหรือ”
“แล้วท่านต้องการเช่นไร”
ถูหลู่ที่เดิมทียังเต็มไปด้วยความมั่นใจ คราวนี้เมื่อเผชิญหน้ากับมังกรทองก็ไม่มีท่าทีเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป
ราวกับว่าในสายตาของเขา มังกรทองเป็นสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว
มังกรทองลอยอยู่บนเมฆ มองลงมาที่ถูหลู่ แล้วเอ่ยปากอย่างเชื่องช้า “ง่ายมาก ผู้ใดล่วงเกินต่อต้าเฉียน ต้องถูกสังหารและยึดดินแดน”
“ไม่ได้!”
ถูหลู่คัดค้านทันที “ผู้คนของเผ่าถ่ามู่ พวกเขาเกือบถูกกองทัพของต้าเฉียนของท่านสังหารจนหมดสิ้นแล้ว แต่ดินแดนนั้นไม่มีทางมอบให้พวกท่านเด็ดขาด”
“ไม่ได้งั้นหรือ?”
ทันใดนั้น มังกรทองก็พลันแผ่พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวออกมา ดวงตามังกรคู่นั้นจ้องมองมาที่ถูหลู่ แล้วพูดอย่างเชื่องช้า “ต้าเฉียนไม่เอาดินแดนก็ได้ แต่หากเป็นเช่นนั้น วันนี้เจ้าก็จงอยู่ที่นี่เถิด”
พูดจบ มังกรทองก็บิดตัวอยู่ในกลุ่มเมฆ ทันใดนั้นหางมังกรพลันฟาดออกมาใส่ถูหลู่
เมื่อเห็นภาพนี้ ดวงตาของถูหลู่หดเล็กลง ทันใดนั้นเขาก็ใช้พระโพธิสัตว์มาต้านทานไว้
แต่เมื่อหางมังกรกับพระโพธิสัตว์มหึมาปะทะกัน พระโพธิสัตว์นั้นก็พลันแตกออกเหมือนกระจกที่ถูกหางมังกรฟาดจนแตก
โครมม!
ถูหลู่ร่วงลงมาจากท้องฟ้า กระแทกพื้นอย่างแรง
โฮกกก
มังกรทองคำรามเสียงดัง ทำท่าจะลงมือต่อ
หลังจากหล่นกระแทกลงบนพื้น ทันใดนั้นถูหลู่ก็ตะโกนออ
