ณะนี้ทั้งสองคนกำลังนอนอยู่บนพื้น
ในนั้นเลี่ยจิงทั้งร่างดำสนิท ผิวหนังแห้งแตก แม้กระทั่งยังคงสามารถเห็นแสงไฟได้ในรอยแตก ดูเหมือนศพที่ถูกเผาไหม้อย่างสมบูรณ์
บนกำแพงเมือง เมื่อราชาเลี่ยหั่วเห็นสภาพของเลี่ยจิง ในดวงตาก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวด พึมพำว่า “ตายแล้วหรือ?”
สำหรับพวกเผ่าเลี่ยหั่วแล้ว ระดับปรมาจารย์คือความมั่นใจสูงสุดของพวกเขา หากขาดยอดฝีมือระดับปรมาจารย์อย่างเลี่ยจิงไป พลังของพวกเขาย่อมเสียหายอย่างมาก
“องค์ราชา ท่านรีบดูเร็ว!”
ทันใดนั้น ขุนนางที่อยู่ข้าง ๆ พลันร้องเรียก
หลังจากนั้น กลุ่มคนก็มองลงไปยังข้างล่าง พบว่าเลี่ยจิงที่ดูเหมือนตายสนิทไปแล้ว พลันมีการเคลื่อนไหวเล็กน้อยที่บริเวณหน้าอก
มีแม่ทัพคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นว่า “ข้าเข้าใจแล้ว เปลวไฟที่เกิดจากการระเบิดของลูกธนูมังกรเพลิง ส่วนใหญ่นั้นมาจากพลังปราณแท้ไฟ ท่านเลี่ยจิงเองก็ฝึกฝนพลังปราณแท้ไฟเช่นกัน ดังนั้นเขาจึงสามารถต้านทานความเสียหายจากลูกธนูมังกรเพลิงได้บางส่วน”
“แค่ก แค่ก!”
ราชาเผ่าเลี่ยหั่วและคนอื่น ๆ ยังไม่ทันจะได้ดีใจ จู่ ๆ ก็มีเสียงไอดังขึ้นจากข้างล่าง
ทันใดนั้น สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปที่หยางหลิน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากเลี่ยจิง
ถึงแม้สภาพของหยางหลินจะดูดีกว่าเลี่ยจิงเล็กน้อย แต่ก็ยังดูน่าสังเวชมาก
ผิวหนังทั่วร่างถูกไฟเผาไหม้อย่างน้อยแปดส่วน โดยเฉพาะแขนทั้งสองข้าง ขาทั้งสองข้าง ด้านข้างลำตัวและหลัง ถูกเผาจนเห็นกระดูก
