ขาว แต่ก็เพราะเหตุนี้ ทำให้เขาปกป้องอวัยวะสำคัญของตัวเองไว้ได้
“แค่ก แค่ก!”
ภายใต้สายตาของทุกคน หยางหลินไอออกมาอีกครั้ง และค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
“ท่านแม่ทัพใหญ่!”
เมื่อเห็นเช่นนั้น เหล่าทหารของต้าเฉียนต่างก็แสดงสีหน้ายินดี
แต่ในทางกลับกัน ฝั่งของราชาเผ่าเลี่ยหั่วทุกคนต่างมีสีหน้าหนักอึ้ง
พวกเขาไม่คาดคิดว่า หยางหลินไม่เพียงแต่รับการโจมตีจากลูกธนูมังกรเพลิงทั้งแปดดอกได้ และตอนนี้ยังสามารถฟื้นคืนสติได้อีกด้วย
เมื่อเห็นทหารของต้าเฉียนพยายามจะไปช่วยหยางหลิน ราชาเผ่าเลี่ยหั่วก็รีบกล่าวว่า “ไปหยุดพวกมันไว้ ข้าเสียสละมากมายขนาดนี้ วันนี้ข้าจะต้องเอาชีวิตของหยางหลินให้ได้”
ตอนนี้คงส่งคนออกไปหยุดพวกนั้นไม่ทันแล้ว ราชาเลี่ยหั่วพลันนึกขึ้นได้ว่ายังมีลูกธนูมังกรเพลิงเหลืออยู่อีกสองดอก
เดิมทีเขาตั้งใจจะเก็บไว้เป็นไม้ตายยามคับขัน แต่หากสามารถเอาชีวิตหยางหลินได้ในตอนนี้ ไม้ตายนั้นก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป ราชาเลี่ยหั่วถึงกับรู้สึกเสียดายที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ยิงลูกธนูมังกรเพลิงที่เหลือสองดอกสุดท้ายไปพร้อมกัน
หากทำเช่นนั้น อาจจะสามารถสังหารหยางหลินได้ในคราวเดียว
หากไม่มีหยางหลินแล้ว พวกเขาก็ไม่แน่ว่าจะพ่ายแพ้ให้แก่เหล่าทหารต้าเฉียนในการต่อสู้
ไม่นานนัก บนกำแพงสูงของฝั่งเผ่าเลี่ยหั่วก็ได้เตรียมลูกธนูมังกรเพลิงพร้อมแล้ว
“ยิง!”
หลังจากเล็งเป้าไปที่หยางหลินผู้อ่อนแอแล้ว เมื่อได้ยินคำสั่งของราชาเผ่าเลี่ยหั่ว ลูกธนูม
