เมื่อเห็นธงของต้าเฉียนที่พลิ้วไหวอยู่ในสายลม ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นยกเว้นเฉินโหยว ต่างอ้าปากด้วยความตกตะลึง
เพราะพวกเขาต่างเข้าใจดีว่า เมื่อธงของต้าเฉียนถูกปักอยู่บนราชสำนักแห่งเผ่าลั่วอวิ๋นเมื่อใด นั่นหมายความว่าที่นี่ถูกต้าเฉียนโจมตีและยึดครองแล้ว
พวกเขาแปดหมื่นหนึ่งพันกว่าคนบุกเข้าเผ่าลั่วอวิ๋น แปดหมื่นคนตอนนี้รวมตัวกันอยู่ที่นี่ นั่นก็หมายความว่า รองแม่ทัพของเขานำกำลังพลหนึ่งพันกว่าคนเข้าบุกยึดฐานที่มั่นของศัตรูโดยไม่รอพวกเขา
พวกเขารู้ว่าหลี่เต้าที่ได้เป็นรองแม่ทัพของพวกเขาต้องไม่ธรรมดาแน่ แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าเขาจะแข็งแกร่งถึงขนาดนี้
หยางเหยียนได้สติกลับมา มองประตูเมืองที่พังทลายแล้วกล่าวว่า
“เข้าไปดูกัน”
ไม่นานนัก ทุกคนก็ตกตะลึงอีกครั้ง เพราะตรงหน้าพวกเขาคือภูเขาศพลูกเล็ก ๆ รอบ ๆ ภูเขาศพนั้น มีโคลนสีน้ำตาลแดงที่แห้งกรังอยู่ พื้นทั้งหมดถูกเลือดชุ่มโชก
แม้ว่าในหมู่พวกเขาหลายคนจะผ่านการฆ่าฟันในสนามรบมามากมาย แต่ภาพตรงหน้านี้เป็นครั้งแรกที่ได้เห็น ช่างน่าตกตะลึงเหลือเกิน
“นี่… อย่างน้อยก็ต้องหลายหมื่นคนแน่”
มีคนอดพึมพำไม่ได้
ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นเป็นทอด ๆ เมื่อมองไปตามทิศทางที่เสียงดังมา ก็เห็นรถม้าคันหนึ่งแล่นช้า ๆ มาจากที่ไม่ไกล มุ่งหน้าไปยังภูเขาซากศพ ด้านหลังรถม้ายังมีซากศพกองสุมอยู่จำนวนมาก
เมื่อขับรถม้ามาถึงภูเขาซากศพแล้ว คนบนรถม้าก็ปลดเชือกออก ผลักศพทั้งหมดบนรถม
