้าลงมา ทันใดนั้น คนบนรถม้าก็รู้สึกถึงบางสิ่ง เอี้ยวหน้าหันมามอง สบตาเข้ากับหยางเหยียนและคนอื่น ๆ
เมื่อเห็นว่าเป็นพวกเขา หลิวเหนิงก็ตาเป็นประกาย
“พวกเจ้ามาเสียที พวกข้ารอพวกเจ้านานแล้ว”
“รอพวกข้านานแล้วหมายความว่าอย่างไร?”
หยางเหยียนอดถามไม่ได้
“จะหมายความว่าอย่างไรได้อีก ก็ตามที่พูดนั่นแหละ รอพวกเจ้ามาสองวันแล้ว พวกเจ้าช้าไปหน่อย”
เมื่อได้ฟังคำพูดของหลิวเหนิงทุกคนก็ยิ่งตกตะลึง ที่แท้ราชสำนักลั่วอวิ๋นถูกโจมตีแตกมาตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว
…
ไม่นานหลังจากนั้น ภายในกระโจมหลวงที่หักโค่นของราชสำนักลั่วอวิ๋น ภายใต้การนำของหลิวเหนิง หยางเหยียนและเหล่าแม่ทัพคนอื่น ๆ มาปรากฏตัวต่อหน้าหลี่เต้า
“คารวะท่านรองแม่ทัพ”
“ไม่ต้องมากพิธีไป ในเมื่อมาถึงแล้ว งานที่นี่ก็ขอฝากพวกเจ้าด้วย”
หลี่เต้าเอ่ยพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้ เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หยางเหยียนและคนอื่น ๆ ต่างก็มองหน้ากันด้วยสีหน้าฉงน
หลี่เต้าไม่สนใจพวกเขา เพียงแค่โบกมือเรียกเฉินโหยว
เฉินโหยวเห็นดังนั้นก็ทักทายด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
“ท่านรองแม่ทัพ”
หลี่เต้าตบบ่าเฉินโหยวก่อนจะกล่าวว่า
“เฉินโหยว ต่อจากนี้ข้าจะฝากเรื่องที่นี่ให้เจ้าจัดการชั่วคราว ภารกิจต่อไปของพวกเจ้าคือการกำจัดกองกำลังที่อาจหลงเหลืออยู่ในวังลั่วอวิ๋น แล้วก็รวบรวมสิ่งของมีค่าที่นี่”
“ท่านรองแม่ทัพ!”
จู่ ๆ เสียงของหยางเหยียนก็ดังขึ้นจากด้านข้าง
“หืม?”
หลี่เต้าหันไปมองแล้วถามว่า
“หยางเหยียน
