ๆ บุกเข้าไปในวังของราชาเผ่าลั่วอวิ๋น หลิวซิ่วเอ๋อร์และผู้ติดตามของนางก็รออยู่บนทุ่งหญ้าอย่างเงียบ ๆ
ระหว่างนั้น พวกนางได้ยินเสียงต่อสู้และความวุ่นวายดังมาจากด้านใน แม้จะอยากเข้าไปช่วย แต่ก็ยังคงปฏิบัติตามคำสั่งของหลี่เต้าด้วยการเฝ้าอยู่นอกวังอย่างเคร่งครัด
ในที่สุด หลังจากรอนมานานเท่าใดก็ไม่อาจรู้ได้ หลิวซิ่วเอ๋อร์สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวผิดปกติที่ประตูวัง
จากนั้นไม่นาน พวกนางก็เห็นผู้คนจำนวนมากวิ่งออกมาจากประตูวัง
“พี่ซิ่วเอ๋อร์!”
มีคนอดใจไม่ไหวร้องเตือน
“ข้าเข้าใจแล้ว!”
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ความกังวลในใจของหลิวซิ่วเอ๋อร์หายไป พร้อมกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางเข้าใจดีว่าสถานการณ์เช่นนี้หมายความว่าด้านในวังได้แตกแล้ว และถึงเวลาที่พวกนางจะได้แสดงบทบาทของตนเองแล้ว
“บุกเข้าโจมตี!”
หลิวซิ่วเอ๋อร์ออกคำสั่งทันที เหล่าสตรีทั้งหมดสวมหน้ากากปีศาจพร้อมกัน ก่อนจะไล่ล่าสังหารผู้คนที่หลบหนีออกมาจากราชสำนักเผ่าลั่วอวิ๋น
เมื่อมองเห็นภาพเหตุการณ์แต่ไกล สิ่งนี้ทำให้ชาวเผ่าลั่วอวิ๋นที่คิดว่าตนโชคดีหนีรอดออกมาได้แต่เนิ่น ๆ ต่างตะลึงงัน ก่อนจะแสดงสีหน้าสิ้นหวัง
พวกเขาคิดว่าเพียงแค่หนีออกมาได้ก็จะปลอดภัย แต่ไม่คิดว่าด้านนอกจะมีกองกำลังทหารม้าเบารออยู่
ผู้คนส่วนใหญ่ที่หลบหนีออกมานั้นล้วนพาครอบครัวมาด้วย หรือไม่ก็เดินเท้าหนีออกมา อีกทั้งทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาล ไร้ซึ่งที่กำบังหรือที่ซ่อนตัว
ส่งผลให้พวกเขาก
