เมื่อได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นและองครักษ์ของเขาต่างหันกลับไปมองโดยสัญชาตญาณ
ผลปรากฏว่า พวกเขาเห็นกองกำลังทหารม้าในชุดเกราะหนักสีดำมาปรากฏตัวอยู่หน้ากระโจมของเขาตั้งแต่เมื่อใดก็สุดรู้
ผู้นำของกองกำลังนั้นเด่นชัดที่สุด สวมชุดเกราะ ใบหน้าเปี่ยมด้วยความองอาจ ในมือถือง้าวยาวที่เปรอะเปื้อนด้วยโลหิต
สายตาของเขากวาดมองผ่านคนเหล่านั้นไปยังด้านล่างกระโจม เห็นทหารในลานกำลังต่อสู้อย่างห้าวหาญ แต่กลับไม่มีใครสามารถบุกขึ้นมาได้
ทหารม้าในชุดเกราะหนักเหล่านั้น ราวกับว่าเป็นภูเขาลูกใหญ่ขวางกั้นเส้นทางที่ทหารของเขาจะเข้ามาช่วยเหลือ
“พวก พวกเจ้าเป็นใคร!”
ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นมองสถานการณ์ตรงหน้าแล้ว เข้าใจว่าตนไม่อาจหนีรอดได้อีก จึงข่มความหวาดกลัวในใจไว้แล้วเอ่ยถามไปทางหลี่เต้า
“พวกข้าเป็นใครรึ?”
หลี่เต้ายิ้มบาง ก่อนค่อย ๆ เอ่ยว่า “กองทัพฝูถูแห่งต้าเฉียน”
“ต้าเฉียน!”
เมื่อได้ยินสองคำนี้ ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นก็เบิกตากว้าง พึมพาว่า
“เหตุใดจึงเป็นพวกเจ้าได้ พวกเจ้าทำไมถึง…”
ในตอนนั้นเอง ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นพลันนึกถึงคำที่จินโม่เคยเตือนเขาเมื่อไม่นานมานี้ ให้ระวังการโต้กลับของต้าเฉียน ตอนนั้นเขายังไม่ใส่ใจ ใครจะคิดว่ากรรมจะตามสนองเร็วถึงเพียงนี้
พวกเขายังไม่ทันได้ตั้งตัว อีกฝ่ายก็บุกมาถึงตรงหน้าเสียแล้ว
เมื่อมาถึงจุดนี้ ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นที่ยังไม่ยอมแพ้จึงถามขึ้นว่า
“เหตุใดจึงต้องเป็นพวกเราเผ่าลั่
