วอวิ๋น แล้วเผ่าถ่ามู่เล่า เผ่าเลี่ยหั่วล่ะ”
หลี่เต้ามองดูราชาเผ่าลั่วอวิ๋นที่มีสีหน้าไม่ยอมรับ จึงบอกตามตรง
“ใครบอกเจ้าว่าต้าเฉียนมีเป้าหมายแค่พวกเจ้าเผ่าลั่วอวิ๋นเท่านั้น”
“หรือว่า…”
ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นคิดไม่ถึงว่า ครั้งนี้ต้าเฉียนจะใช้วิธีการที่เด็ดขาดเช่นนี้ ทั้งที่ทุกปีที่ผ่านมา พวกเขาก็เคยล่วงเกินต้าเฉียนมาไม่น้อย แต่เหตุใดครั้งนี้จึงรุนแรงถึงเพียงนี้
ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ เขาก็นึกถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่ง
นั่นก็คือสิ่งที่เรียกว่าด่านฟู่เฟิง มันคงไม่ใช่แค่กันชนระหว่างต้าเฉียนกับพวกเขาชนเผ่าเป่ยหมานเท่านั้น แต่ยังเป็นเส้นแบ่งขีดจำกัดของต้าเฉียนด้วย
เมื่อคิดเข้าใจถึงจุดนี้แล้ว ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นก็มีสีหน้าเคร่งเครียด หากรู้เช่นนี้แต่แรก เขาคงไม่โลภในผลประโยชน์เพียงน้อยนิด แล้วไปสนับสนุนเผ่าถ่ามู่จนต้องมาลงเอยเช่นนี้
“แล้วเหตุใดพวกเจ้าจึงปรากฏตัวเร็วเช่นนี้ เหตุใดจึงไม่มีผู้ใดแจ้งข่าวแก่พวกเรา และเหตุใดพวกเจ้าจึงปรากฏตัวในราชสำนักของข้าอย่างกะทันหัน”
ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นเงยหน้าขึ้นถามคำถามสุดท้ายที่อยู่ในใจ
“นั่นก็เพราะว่า เป้าหมายแรกของพวกเราคือราชสำนักของเจ้า”
เมื่อพูดจบ หลี่เต้าก็พลันขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับรู้สึกถึงบางสิ่ง
เขาเงยหน้าขึ้นมองไปทางด้านหลังกระโจมของราชาแห่งเผ่าลั่วอวิ๋น
ที่นั่นมียอดเขาลูกหนึ่ง ซ่อนตัวอยู่ในความมืดมิด
“ในที่สุดก็มาแล้ว” หลี่เต้าพึมพา
ราวกับว่าเขากำลังรอคอยบ
