างสิ่งอยู่ที่นี่มาตลอด
“จางเมิ่ง!”
“ขอรับ”
“พาราชาเผ่าลั่วอวิ๋นไปด้วย”
“ขอรับ!”
จางเมิ่งนำคนเข้าไปใกล้ราชาเผ่าลั่วอวิ๋น
ขณะที่เขากำลังจะยื่นมือไปคว้าตัวราชาเผ่าลั่วอวิ๋น ทันใดนั้น ก็มีเสียงแหวกอากาศดังขึ้นจากความมืดในที่ไกล
เพียงพริบตาเดียว ก็เห็นเพียงเข็มใสนับไม่ถ้วนพุ่งโจมตีใส่พวกเขา
ในตอนที่จางเมิ่งและคนอื่น ๆ กำลังจะถูกโจมตี ร่างของหลี่เต้าพลันปรากฏขึ้นบังอยู่เบื้องหน้าพวกเขา
มือข้างหนึ่งของเขาเหวี่ยงหมุน ง้าวมังกรทมิฬในฝ่ามือหมุนอย่างรวดเร็ว
เมื่อปะทะกับง้าวมังกรทมิฬที่กำลังหมุน เข็มส่วนใหญ่ที่พุ่งเข้ามาโจมตีพลันแตกกระจาย
เข็มบางส่วนที่พุ่งผ่านด้านข้างปักลงพื้น ทิ้งรอยหลุมเล็กทว่าลึกไว้
หลังจากป้องกันไว้ได้ทั้งหมด ทันใดนั้นหลี่เต้าก็พบว่า ง้าวมังกรทมิฬมีความชื้นเล็กน้อย
น้ำหรือ?
ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นที่อยู่ด้านข้าง เห็นภาพนั้นก็พลันมีสีหน้ายินดี ตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้นว่า
“ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ย ช่วยข้าด้วย!”
ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ย?
ทันใดนั้น เสียงฝ่าอากาศก็ดังขึ้น
เห็นเพียงสายน้ำเป็นเส้นดั่งน้ำตกทอดยาวมาจากความมืดที่ไกลออกไป
พวกจางเมิ่งเห็นดังนั้นก็รีบหลบหลีก แต่สายน้ำนั้นกลับเปลี่ยนทิศทางกลางอากาศ พุ่งตรงไปยังราชาเผ่าลั่วอวิ๋น
เมื่อสายน้ำพันรอบร่างของราชาเผ่าลั่วอวิ๋นแล้ว มันก็ดึงร่างของราชากลับไปในทันที ชัดเจนว่าต้องการช่วยเหลือเขา
รอดแล้ว!
ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นดีใจยิ่งนัก
แต่ในชั่วขณะถ
