ัดมา เงาของง้าวยาวขนาดมหึมาก็พุ่งฟันเข้าใส่สายน้ำเส้นนั้นอย่างกะทันหัน
โครม!
เกราะป้องกันแตกกระจาย สายน้ำเหล่านั้นก็ถูกฟันขาดเช่นกัน
เมื่อไร้พลังวิเศษหล่อเลี้ยง สายน้ำเหล่านั้นก็กลายเป็นเพียงน้ำธรรมดา ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นที่คิดว่าตนเองรอดแล้วถึงกับชะงักค้าง เมื่อมองรอบกายก็พบว่าถูกพาขึ้นมาอยู่ที่สูง
จากนั้น เขาก็เริ่มร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่าง
“อ๊ากกกกก! ช่วยด้วย!”
ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นเพิ่งจะร้องออกมา ก็พลันรู้สึกว่าลำคอถูกรัดแน่น จากนั้นก็พบว่าตนเองได้รับการช่วยเหลือ
เขาจึงเอ่ยออกมาโดยไม่ทันคิด “ขอบคุณ”
“ไม่ต้องเกรงใจ”
เมื่อได้ยินเสียงตอบ ราชาเผ่าลั่วอวิ๋นก็หันไปมอง พบว่าตนเองกำลังถูกง้าวยาวเกี่ยวคอเสื้อห้อยอยู่ และคนที่ช่วยเขาก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นพวกที่ต้องการจับตัวเขานั่นเอง
ราชาเผ่าลั่วอวิ๋น “…”
ในตอนนั้นเอง เส้นสายน้ำที่ขาดในอากาศก็เริ่มประสานตัวกันอย่างฉับพลัน ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีหลี่เต้าอีกครั้ง
“ช่างเป็นคนขี้ขลาด!”
หลี่เต้าใช้ง้าวยาวฟาดฟัน ส่งผลให้ร่างราชาเผ่าลั่วอวิ๋นลอยกระเด็นออกไป ร่วงลงตรงหน้าจางเมิ่งและคนอื่น ๆ พอดี จากนั้นก็ถูกกลุ่มคนล้อมเอาไว้
ทันใดนั้น หลี่เต้าก็หยิบธนูไม้เหล็กออกมาจากด้านหลังโดยไม่ลังเล
มือน้าวสายธนู ประทับลูกธนูสี่ดอกบนคันธนูไม้เหล็ก
“ไป!”
เสียงหวีดดังขึ้น
ลูกธนูพุ่งทะยานราวกับสายฟ้า ไปตามทิศทางของเส้นสายน้ำ เข้าไปในความมืด
ในตอนนั้นเอง ผู้ควบคุมน้ำที่อยู
