่เบื้องหลังก็ปรากฏกายขึ้นในที่สุด
เป็นชายชราผมขาวสวมชุดนักพรต ในมือถือแส้ปัดรังควาน ปรากฏตัวอยู่บนซากปรักหักพังของกระโจมหลวง
เบื้องหลังของเขา จินโม่ติดตามมาอย่างใกล้ชิด
ทว่าตอนนี้สภาพของจินโม่ไม่ค่อยดีนัก บาดแผลฉีกขาดทะลุปรากฏอยู่ที่ไหล่ขวา
ไม่ผิดไปจากที่คาด บาดแผลนั้นเกิดจากลูกธนูที่หลี่เต้ายิงออกไป
ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยมองดูองค์ราชาแห่งลั่วอวิ๋นที่ถูกจับตัวไป เขาขมวดคิ้วพลางเอ่ยเสียงเย็นชา “เจ้าหนู ปล่อยองค์ราชาเดี๋ยวนี้ ข้าจะละเว้นให้เจ้าตายทั้งตัว แต่หากวันนี้พวกเจ้ากล้าทำร้ายองค์ราชาของพวกข้าแม้แต่เส้นผมเดียว ข้าจะทำให้พวกเจ้าตายไม่มีที่ฝังศพ”
“อย่างนั้นหรือ?”
หลี่เต้ายิ้มบาง พูดโดยไม่หันหลังกลับมา “จางเมิ่ง”
“ได้เลยขอรับ!”
จางเมิ่งพูดจบก็ฟันดาบยาวออกไป
ฉัวะ!
แขนที่เปื้อนเลือดข้างหนึ่งร่วงลงบนพื้น
“อ๊ากกกกก!”
องค์ราชาแห่งลั่วอวิ๋นมองแขนขวาที่ขาดของตนเองพลางร้องโหยหวนอย่างน่าสยดสยอง ด้วยปกติเขาเป็นคนที่ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม จะเคยเจอความทรมานเช่นนี้ได้อย่างไร
เมื่อเห็นภาพนี้ ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยก็โกรธจนหนวดกระดิกตาถลน ตวาดเสียงแหลม “พวกเจ้ากล้าดียังไง!”
“จางเมิ่ง!”
“ขอรับ!”
เสียงดังขึ้นอีกครั้ง
แขนอีกข้างหนึ่งลอยขึ้นกลางสายเลือดก่อนร่วงลงพื้น
หลี่เต้ามองไปทางปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ย พลางเอ่ยอย่างเชื่องช้า “มาพูดมาหนึ่งประโยค ข้าจะฟันหนึ่งที”
“ข้า…”
“ปรมาจารย์!!!”
ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยเพิ
