่งจะเอ่ยปากโดยไม่ทันคิด ก็ได้ยินเสียงตะโกนด้วยความเจ็บแค้นของราชาเผ่าลั่วอวิ๋น
เมื่อหันกลับไปมอง ก็เห็นราชาเผ่าลั่วอวิ๋นคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเจ็บปวด พลางเอ่ยว่า “ปรมาจารย์ ท่านอย่าได้พูดอะไรออกมาเลย”
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว ปรมาจารย์กล้าพูดจริงๆ และอีกฝ่ายก็กล้าฟันจริงๆ หากปล่อยให้ปรมาจารย์พูดต่อไป เขาไม่อาจจินตนาการได้ว่าจุดจบของตนจะเป็นเช่นไร
เมื่อได้ยินดังนั้น ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยก็พูดไม่ออก
สุดท้าย สายตาเยียบเย็นของเขาก็ตกลงบนร่างของหลี่เต้าที่ยืนนิ่งเฉย
ชั่วขณะถัดมา เขาพลันลงมือโจมตีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
ปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยกางสองมือออก สายน้ำมากมายพุ่งเข้าโจมตีหลี่เต้า
“วารีพันสาย!”
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หลี่เต้าก็ยกง้าวขึ้นป้องกัน
แต่ในตอนที่สายน้ำกำลังจะปะทะกับง้าว จู่ ๆ มันก็แยกออกเป็นสองสาย อ้อมผ่านง้าวแล้วโจมตีจากทั้งสองด้าน
“สำเร็จแล้ว!”
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาของปรมาจารย์อวิ๋นสุ่ยก็เป็นประกายวาบขึ้น
แม้การเคลื่อนไหวนี้จะทำให้ผู้อื่นคาดไม่ถึง แต่เขากลับประเมินปฏิกิริยาของหลี่เต้าต่ำเกินไป
หลี่เต้าเอนตัวไปด้านหลัง หลบการโจมตีครั้งนี้ได้ทันที
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมากลับทำให้หลี่เต้าประหลาดใจยิ่งกว่า
สายน้ำเหล่านี้ราวกับมีชีวิต พวกมันหันกลับมาโจมตีเขาอีกครั้ง รวมตัวกันเป็นสายเดียว พุ่งแทงตรงเข้าที่หน้าอกของเขา
ดังนั้น หลี่เต้าจึงต้องหาทางหลบหลีกอีกครั้ง
ฝ่ามือตบลงบนหลังม้า ร
