าลั่วอวิ๋นเพียงสองลี้เท่านั้น และจนถึงขณะนี้ พวกเขาก็ยังไม่ถูกทหารยามฝ่ายตรงข้ามค้นพบ
แต่ถึงตอนนี้จะถูกค้นพบก็ไม่เป็นไร เพราะไม่จำเป็นต้องซ่อนตัวอีกแล้ว ระยะทางสองลี้ เป็นระยะที่เขาเว้นไว้สำหรับการบุกโจมตี
“เสี่ยวเฮย เสี่ยวไป๋”
เป็นเพราะในช่วงเวลาที่อยู่ที่ด่านฟู่เฟิง พวกมันได้รับการเลี้ยงดูด้วยเลือดวิเศษมาตลอด ปัจจุบันเสี่ยวเฮยจึงมีความสูงถึงหกฉื่อกว่า แม้แต่ตอนหลี่เต้าอยู่บนหลังม้าก็ยังสามารถลูบหัวของเสี่ยวเฮยได้อย่างง่ายดาย
ส่วนเสี่ยวไป๋ แม้จะดื่มเลือดวิเศษมาในระยะเวลาสั้น ๆ แต่ตอนนี้ก็มีความสูงถึงเกือบห้าฉื่อแล้ว
เมื่อเห็นสายตาของเสี่ยวเฮยและเสี่ยวไป๋ที่มองมา หลี่เต้าก็ชี้มือไปยังกำแพงเมืองของราชสำนักลั่วอวิ๋น
“ไปกันเถอะ!”
เสียงหมาป่าหอนดังขึ้นสองครั้งติดกัน ในพริบตาเดียว เสี่ยวเฮยและเสี่ยวไป๋ก็กลายเป็นแสงสีดำและสีขาวพุ่งออกไปอย่างบ้าคลั่ง
“บุก!” หลี่เต้าออกคำสั่ง เขากระตุกบังเหียน ม้าที่อยู่ใต้ร่างสะบัดกีบ ชั่วขณะถัดมาก็พุ่งออกไปอย่างรุนแรง
จางเมิ่งและคนอื่น ๆ ก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบติดตามไปด้านหลังทันที มุ่งหน้าไปยังราชสำนักเผ่าลั่วอวิ๋นอย่างบ้าระห่ำ
ในชั่วขณะนั้น เสียงกีบม้าดังกึกก้องไปทั่วทุ่งหญ้า แทรกด้วยเสียงเกราะเหล็กกระทบกัน
บนกำแพงเมืองราชสำนักลั่วอวิ๋น ทหารยามกะกลางคืนยืนพิงหอกยาวอยู่บนกำแพง แม้จะเรียกว่าทหารยาม แต่ความจริงแล้วเกือบทุกคนต่างหลับตาพิงกำแพงเมือง
หน้าที
