่ของพวกเขาคือการเฝ้าระวัง ป้องกันราชสำนักจากการโจมตี แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่า การเป็นทหารยามนั้นเป็นตำแหน่งที่สบายและเหมาะแก่การขี้เกียจ โดยเฉพาะในยามค่ำคืน เพราะหลายปีมานี้ ไม่เคยมีศัตรูบุกโจมตีราชสำนักเลย
ปัจจุบัน ทหารยามส่วนใหญ่จึงทำแค่พอเป็นพิธีเพื่อให้ดูดีเท่านั้น บนกำแพงเมือง ทหารยามที่กำลังง่วงนอน สัปหงกจนแทบจะล้มลง
ในชั่วขณะถัดมา ร่างของเขาก็ผงะตื่นขึ้นมาตามสัญชาตญาณ เขาที่เพิ่งสะลึมสะลือตื่นขึ้นมาพลันสะดุ้งเฮือก
“อึก กลางวันดื่มสุรามากไปหน่อย” พอพูดกับตัวเองจบ เขาก็กำลังจะเดินไปปลดทุกข์
แต่ในตอนนั้นเอง เสียงดังสนั่นก็ดังมาจากด้านข้างของเขา และเสียงนั้นก็ดังขึ้นเรื่อย ๆ เขาขมวดคิ้วและหันกลับไปมองตามเสียงนั้นโดยไม่รู้ตัว
ทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง ยกมือขึ้นชี้ไปยังที่ไกลโดยไม่อาจควบคุมได้ ปากอ้าค้างด้วยความตกใจ แต่กลับไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมาได้
ในสายตาของเขา อาศัยแสงจันทร์ก็สามารถมองเห็นศัตรูที่กำลังบุกเข้ามาได้แล้ว ท่ามกลางความหวาดกลัว ในที่สุดเขาก็สามารถควบคุมร่างกายของตนได้อีกครั้ง
ในขณะนั้นเอง เขาเห็นเงาดำสายหนึ่งพุ่งเข้าไปใต้กำแพงเมือง เขาอยากจะชะโงกหน้าออกไปดูว่าเงาดำนั้นคืออะไรตามสัญชาตญาณ
ในชั่วขณะถัดมา เงาดำนั้นก็กระโจนขึ้นมาจากขอบกำแพงและลงมาตรงหน้าเขา เมื่อทหารยามมองเห็นชัดอีกครั้ง ก็เห็นเพียงปากกว้างที่ใหญ่กว่าศีรษะของเขา แม้แต่เขี้ยวใหญ่ทั้งสองข้างก็สามารถนับไ
