ด้อย่างชัดเจน
“ข้า…”
กร๊อบ!
พร้อมกับเสียงดังกรอบ ร่างที่แหลกเละถูกเหวี่ยงกระเด็นออกไป
ในเวลานี้ หลี่เต้าที่อยู่ไม่ไกลจากกำแพงเมืองมองดูเสี่ยวเฮย เสี่ยวไป๋ ที่กำลังปีนขึ้นกำแพงเมืองได้อย่างง่ายดาย จึงรีบเร่งฝีเท้าตามไป
หลังจากที่เสี่ยวเฮย เสี่ยวไป๋ ขึ้นไปบนกำแพงเมืองของเผ่าลั่วอวิ๋นแล้ว พวกมันก็ปลุกเหล่าทหารยามที่กำลังงีบหลับให้ตื่นขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อพวกเขาตื่นขึ้นมา นั่นคือเวลาที่ฝันร้ายได้เริ่มต้นขึ้น ไม่นานนัก เสียงร้องด้วยความหวาดกลัวของเหล่าทหารยามก็ดังก้องไปทั่วกำแพงเมือง
เสี่ยวเฮยอ้าปากเผยเขี้ยวคมกริบ ตะปบอุ้งที่มีเล็บแหลมคมขึ้น สังหารสิ่งมีชีวิตสองขาที่วิ่งหนีกระเจิดกระเจิงไม่กล้าต่อสู้ ด้วยการฝึกฝนจากหลี่เต้า ผนวกกับความฉลาดที่มีอยู่แต่เดิม บัดนี้การสังหารผู้คนจึงเป็นเรื่องง่ายดายสำหรับมัน
เสี่ยวเฮยกระโจนเข้าจัดการคนไปอีกหลายคน แต่กลับพบว่าเสี่ยวไป๋กำลังก้มดมกลิ่นบางอย่างจากศพข้าง ๆ เสี่ยวเฮยเห็นเช่นนั้นก็ตรงเข้าไปตบทันที
“กรรซ์ๆ!” เสี่ยวเฮยส่งเสียงขู่พลางส่ายหัว
“บรู๊ว?” เสี่ยวไป๋แสดงความสงสัยในดวงตา
“กรรซ์!” เสี่ยวเฮยจ้องมองอย่างดุดัน ก่อนจะตบศีรษะศพที่อยู่ใต้เท้าแหลกเป็นจุณ แล้วสะบัดทิ้งลงไปใต้กำแพงเมือง
เสี่ยวไป๋พลันเข้าใจ จึงพยักหน้า จากนั้นมันก็จ้องเหยื่อแล้วพุ่งเข้าใส่ กัดเหยื่อตายในคำเดียว ก่อนจะโยนทิ้งไป เมื่อเห็นเสี่ยวเฮยพยักหน้า ดวงตาของเสี่ยวไป๋ก็เปล่งประกายด
