้วยความตื่นเต้น จากนั้น ทั้งดำและขาวก็เริ่มการสังหารต่อไป
ในขณะที่เสี่ยวเฮยเสี่ยวไป๋กำลังสังหารอยู่นั้น หลี่เต้าก็สามารถฝ่าสังหารมาจนถึงประตูเมืองได้ในที่สุด เขามองดูประตูเมืองขนาดมหึมา หลี่เต้ายกง้าวมังกรทมิฬในมือขึ้น
ไร้เทียมทาน! ดาวพิฆาต!
พร้อมกับการเหวี่ยงง้าวมังกรทมิฬ เงาของง้าวมังกรทมิฬยาวหลายสิบจั้งที่แฝงด้วยปราณไร้เทียมทานก็พุ่งเข้าใส่ประตูเมืองอันใหญ่โต
โครม!
เสียงดังแตกกระจาย ประตูใหญ่ของราชสำนักเผ่าลั่วอวิ๋นได้ถูกทำลายลงอย่างง่ายดาย
“ฆ่า!”
หลี่เต้าควบม้าด้วยความเร็วคงที่ ชี้หอกยาวนำหน้า ทหารม้าหนักแปดร้อยนายบุกเข้าไปโดยไม่ลดความเร็วแม้แต่น้อย
ในเวลาเดียวกัน เสียงการต่อสู้และเสียงกรีดร้องดังขึ้น ผู้คนที่หลับใหลอยู่ต่างทยอยตื่นขึ้นแม้จะหลับสนิทเพียงใดก็ตาม พอตื่นขึ้นมาแล้ว หลายคนที่มีอาการหงุดหงิดยามตื่นนอนก็อดไม่ได้ที่จะด่าทอ แต่เมื่อเห็นภาพการสังหารด้านนอก พวกเขาก็หุบปากทันที
หลังจากบุกเข้าราชสำนักลั่วอวิ๋นแล้ว เสี่ยวเฮยเสี่ยวไป๋ก็กระโดดลงมาจากกำแพงเมืองเริ่มคุ้มกันทหารม้าหนักทั้งซ้ายและขวา เนื่องจากการโจมตีเกิดขึ้นอย่างฉับพลัน ชั่วขณะนั้นภายในราชสำนักลั่วอวิ๋นยังไม่สามารถรวบรวมกำลังโต้กลับได้ จึงสามารถบุกเข้าไปได้อย่างราบรื่น
จางเมิ่งมองดูแล้วไม่เห็นศัตรูสักคน จึงถามว่า “หัวหน้า พวกเราควรทำอย่างไรต่อ”
สำหรับคำถามนี้ หลี่เต้ามีคำตอบอยู่ในใจแล้ว ราชสำนักลั่วอวิ๋นสร้างอยู่
