ณ ชายแดนทุ่งหญ้าของเผ่าลั่วอวิ๋น
หลี่เต้าแบ่งกองทัพแปดหมื่นนายใต้การบังคับบัญชาออกเป็นสามส่วน เช่นเดียวกับกองทัพใหญ่สองแสนนายก่อนหน้านี้
สองส่วนแรกนำทัพสี่หมื่นนายแยกกันไป ส่วนเขานำพวกจางเมิ่งไปอีกทาง
“แกว๊ก แกว๊ก!”
เสียงร้องแหลมยาวดังขึ้นสองครั้ง ไป๋เฉี่ยนและโม่เฉี่ยนกางปีกบินขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกัน
หลี่เต้ามองแม่ทัพทั้งแปด เอ่ยปากว่า “จำคำสั่งของข้าไว้ให้ดี เพียงแค่ตามพวกมันไป กวาดล้างศัตรูระหว่างทางให้หมด อย่าให้รอดแม้แต่คนเดียว”
“ขอรับ!”
แม่ทัพทั้งแปดตะโกนรับพร้อมกัน
หลี่เต้าเงยหน้ามองท้องฟ้าพลางโบกมือ
ในชั่วพริบตา ไป๋เฉี่ยน โม่เฉี่ยน ที่บินอยู่บนท้องฟ้าก็ส่งเสียงร้องยาวอีกครั้ง ก่อนจะแยกย้ายบินไปคนละทิศ
“ออกเดินทางได้!”
ภายใต้คำสั่งของหลี่เต้า กองทัพแปดหมื่นนายแยกออกเป็นสองส่วน ตามไป๋เฉี่ยนและโม่เฉี่ยนไป มุ่งหน้าเข้าสู่ทุ่งหญ้าของเผ่าลั่วอวิ๋นพร้อมกัน
หลังจากที่เงาร่างของคนแปดหมื่นค่อย ๆ เคลื่อนห่างออกไป เบื้องหลังหลี่เต้าเหลือเพียงหลิวซิ่วเอ๋อร์กับอีกสองร้อยคนที่สวมหน้ากากปีศาจ รวมถึงจางเมิ่ง เว่ยอวิ๋น และคนอื่น ๆ
แต่สิ่งที่แตกต่างคือ ในตอนนี้พวกจางเมิ่งและม้าศึกล้วนสวมเกราะหนักสีดำสนิท มองดูแล้วสง่างามน่าเกรงขาม
เพราะในหนึ่งเดือนที่ผ่านมา หลี่เต้าได้มอบเลือดวิเศษจำนวนมากให้เว่ยอวิ๋นและผู้คนจากค่ายเว่ยอู่ เพื่อให้พวกเขาได้ปรับสภาพ อีกทั้งการกินอยู่ร่วมกันมาเดือนกว่า ทำให้ตอนนี
