บไปคราวนี้จะให้รางวัลพวกเจ้า”
ไป๋เฉี่ยนร้อง “แกว๊ก ๆ”
“ได้ รู้แล้ว จะให้มากกว่าเสี่ยวเฮยอีก”
…
ครึ่งเค่อหลังจากนั้น
ตามคำสั่งของหลี่เต้า แม่ทัพทั้งแปดที่รับประทานอาหารเสร็จแล้วก็ได้มารวมตัวกันตรงหน้าหลี่เต้าอีกครั้ง
ในขณะเดียวกัน แม่ทัพทั้งแปดต่างก็จ้องมองไป๋เฉี่ยนและโม่เฉี่ยนที่อยู่ข้างกายหลี่เต้าด้วยความสงสัย
หลี่เต้ามองดูทั้งแปดคนแล้วเอ่ยปากขึ้น “หลังจากกองทัพออกเดินทาง พวกเจ้าจงแบ่งกองกำลังในมือออกเป็นสองกลุ่ม แล้วให้แต่ละกลุ่มติดตามพวกมันไป”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หยางเหยียนและคนอื่น ๆ ต่างก็ชะงักงัน พากันมองด้วยสายตาฉงน
คราวนี้หลี่เต้าไม่ได้พูดคลุมเครืออีกต่อไป แต่อธิบายเหตุผลออกมาตรง ๆ
ครู่ต่อมา
“ท่านรองแม่ทัพ สิ่งที่ท่านพูดมาทั้งหมดเป็นความจริงหรือ?”
หลังจากฟังคำอธิบายของหลี่เต้าจบ พวกหยางเหยียนต่างจ้องมองไป๋เฉี่ยนและโม่เฉี่ยนด้วยแววตาเป็นประกาย
พวกเขาเข้าใจแล้วว่า ทำไมหลี่เต้าถึงให้ทหารใต้บังคับบัญชากินอาหารจนอิ่ม ที่แท้ก็วางแผนรอพวกเขาอยู่ตรงนี้
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าก็ยิ้มบาง “จะจริงหรือไม่ พวกเจ้าติดตามพวกมันไปก็จะรู้เอง”
“รอก่อน!”
หยางเหยียนที่อยู่ในกลุ่มคนพลันนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยปากถาม “ท่านรองแม่ทัพ ฟังจากคำพูดของท่านแล้ว พวกเราทั้งแปดคนต้องแยกย้ายกันติดตามพวกมันไป แล้วท่านเล่า? ท่านจะทำเช่นไร?”
“ข้าหรือ?”
หลี่เต้ามองไปที่หยางเหยียน ก่อนจะค่อย ๆ เอ่ยปากตอบ “ข้า
