เต้าก็หันไปมองเฉินโหยว เฉินโหยวหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมาเงียบ ๆ จากนั้นก็เหลือบมองหยางเหยียนแล้วเริ่มจดบางอย่างลงไป
หยางเหยียน “…”
หลี่เต้าไม่ได้ตอบคำถามของหยางเหยียน แต่กลับพูดว่า “จำไว้ คราวนี้กินให้อิ่มหน่อย”
พูดจบ เขาก็ทิ้งให้ทุกคนยืนงุนงงอยู่ตรงนั้นแล้วเดินจากไป
หลังแยกจากคนอื่น หลี่เต้าเดินมาถึงลานโล่งแห่งหนึ่งบนทุ่งหญ้า เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นแนบปากแล้วเป่า เสียงนกหวีดดังขึ้น
ไม่นาน บนท้องฟ้าก็มีเสียงร้องยาวสองครั้งตอบรับเสียงนกหวีดของเขา
ครู่ต่อมา เกิดกระแสลมแรงพัดมาจากสองด้าน เห็นเหยี่ยวไห่ตงชิงสองตัวร่อนลงมาจากทั้งสองข้างของหลี่เต้า นั่นคือไป๋เฉี่ยนและโม่เฉี่ยนนั่นเอง
เมื่อมองดูไป๋เฉี่ยนและโม่เฉี่ยนที่ยืนอยู่บนพื้น ความสูงของพวกมันถึงระดับเอวของเขาแล้ว หลี่เต้ายื่นมือไปลูบหัวนุ่มนิ่มพวกนั้น
“พวกเจ้าหาตำแหน่งของพวกเขาเจอแล้วหรือ?” หลี่เต้าถามพลางลูบไปด้วย
ไป๋เฉี่ยนเอาหัวถูมือเขา จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นกระพือปีกส่งเสียงร้องสองครั้ง
“พบพวกเขาแล้วหรือ? แล้วพวกเขาอยู่ทางทิศใด”
“แกว๊ก ๆ”
ไป๋เฉี่ยนยกปีกขึ้นชี้ไปยังทิศทางหนึ่ง
หลี่เต้ามองดูแวบหนึ่งแล้วพยักหน้า จากนั้นก็ถามอีกว่า “แล้วที่อื่น ๆ พวกเจ้าดูมาหมดแล้วหรือไม่”
“แกว๊ก ๆ”
“ดูมาแล้วหรือ? แล้วโม่เฉี่ยนจำตำแหน่งของพวกเขาได้หรือไม่”
“แกว๊ก ๆ”
“ดีมาก ข้าเข้าใจแล้ว”
หลี่เต้าพยักหน้าพลางลูบหัวเหยี่ยวทั้งสองตัว “พวกเจ้าทำได้ดีมาก รอกลั
