แดนของพวกมันเข้าเป็นส่วนหนึ่งของต้าเฉียน”
“จุดประสงค์ที่แจกเสบียงให้พวกเจ้าในตอนนี้มีเพียงอย่างเดียว นั่นคือการบุกเข้าโจมตีชนเผ่าเป่ยหมานในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ”
“เสบียงในมือพวกเจ้ามีพอใช้แค่ห้าวัน หลังจากห้าวันนี้ไป หากพวกเจ้าต้องการกินอิ่ม ก็มีแค่ทางเดียวเท่านั้น นั่นคือแย่งชิงมาจากมือของพวกเป่ยหมาน”
“และหากพวกเจ้าทำไม่ได้ เชื่อว่าพวกเจ้าคงรู้ดีว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร”
พอพูดถึงตรงนี้ หยางหลินก็เปล่งเสียงดังขึ้น ตะโกนว่า “ดังนั้นศึกครั้งนี้…”
ในชั่วขณะถัดมา กองทัพใหญ่เกือบสองแสนนายก็ตะโกนพร้อมกันตามเสียงของหยางหลิน
“ต้าเฉียนต้องชนะ!”
“ต้าเฉียนต้องชนะ!”
“…”
เสียงตะโกนก้องดังกังวานสะท้อนไปทั่วเส้นทางโบราณ หลังจากความสับสนในตอนแรก ตอนนี้ทหารแห่งต้าเฉียนทุกนายต่างเข้าใจเป้าหมายอย่างชัดเจนแล้ว
เมื่อเห็นกองทัพเริ่มคึกคัก หยางหลินก็ยกมือขึ้นให้ทุกคนเงียบ จากนั้นกวาดตามองทุกคนพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“บัดนี้ ให้ทุกกองกำลังเตรียมพร้อม กองทัพจะเคลื่อนพล รอคำสั่งออกเดินทาง!”
เมื่อคำสั่งถูกประกาศออกไป กองกำลังเกือบสองแสนนายก็เริ่มเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว
หลังจากมองดูครู่หนึ่ง หยางหลินก็หันไปมองหลี่เต้า “เจ้าหนู เจ้าเป็นผู้จัดการเรื่องราวต่าง ๆ ที่ด่านฟู่เฟิงมาตลอด เจ้ามีความเห็นอย่างไรเกี่ยวกับศึกครั้งนี้”
