เจ้าได้รับในตอนนี้ คือเสบียงทั้งหมดที่พวกเจ้ามีอยู่ ตอนนี้ด่านฟู่เฟิงไม่มีเสบียงเหลือให้พวกเจ้าอีกแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างตะลึงงัน ก่อนจะแสดงสีหน้าตกใจ
จากนั้นพวกเขาถึงได้เข้าใจว่าเหตุใดเมื่อเดือนก่อน จู่ ๆ ก็มีเสบียงให้กินแค่วันละมื้อ ที่แท้ก็เพราะด่านฟู่เฟิงไม่มีเสบียงแล้วนั่นเอง
หยางหลินมองดูทุกคน จากนั้นก็ถามว่า “พวกเจ้าคงสงสัยอีกว่า ในเมื่อไม่มีเสบียงแล้ว ทำไมยังต้องแจกเสบียงให้พวกเจ้าด้วย”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ทุกคนต่างหันมามองอีกครั้ง
“หากอยากรู้ พวกเจ้าก็ลองนึกดูว่าจุดประสงค์แรกเริ่มของการก่อตั้งกองทัพเจิ้นเป่ยใหม่คืออะไร”
คำพูดนี้ทำให้กองทัพใหญ่เกือบสองแสนนายสะท้านใจ โดยเฉพาะกองทัพช่วยเหลือที่มาจากเฟิงโจว พวกเขาเข้าใจดีถึงจุดประสงค์ในการมาที่ด่านฟู่เฟิงตั้งแต่วันที่ออกเดินทางจากเฟิงโจวแล้ว
เพียงแต่ชีวิตที่สงบสุขในช่วงเดือนที่ผ่านมาทำให้พวกเขาลืมเลือนไปบ้าง ตอนนี้ หลังจากที่หยางหลินเตือนความจำ พวกเขาก็เข้าใจอีกครั้ง
ส่วนทหารนายอื่นที่ไม่ใช่กองทัพจากเฟิงโจวก็เข้าใจผ่านการพูดคุย หลายคนเริ่มคาดเดาได้ว่าสิ่งที่รอพวกเขาอยู่คืออะไร
หยางหลินมองดูเหล่าทหารเบื้องล่างที่เงียบเสียงหลังจากการถกเถียง เขารู้ว่าถึงเวลาแล้ว
จากนั้นจึงกล่าวตรง ๆ ว่า “ฝ่าบาทตั้งกองทัพเจิ้นเป่ยขึ้นใหม่ จุดประสงค์ก็คือการยกทัพไปปราบชนเผ่าเป่ยหมานทั้งสามเผ่าที่กล้ารุกรานต้าเฉียนของพวกเรา เพื่อผนวกดิน
