่ ข้าจะมอบชุดอุปกรณ์ที่เหมาะกับพวกเจ้าให้แน่นอน”
…
ภายในจวนแม่ทัพ
หยางหลินนึกถึงชุดเกราะหนักหนึ่งพันหกร้อยชุดที่มอบออกไป หัวใจเขาก็แทบจะหยดเป็นเลือด นี่เท่ากับมอบทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่มีออกไปแล้ว
ที่ทำให้โมโหยิ่งกว่านั้นคือ เขาทำอะไรไม่ได้เลย
ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงเจ้าหยางเหยียน สารเลวน้อยนั่น
ชุดเกราะหนักแปดร้อยชิ้นครั้งแรกนั้น เป็นเพราะหลานชายตัวดีถึงทำให้ต้องส่งออกไป ส่วนชุดเกราะหนักแปดร้อยชิ้นครั้งที่สอง ก็มีความเกี่ยวข้องด้วยเป็นอย่างมาก
พอคิดได้ดังนั้น ความโกรธก็พลันพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ เขาตัดสินใจว่าวันนี้จะต้องให้เจ้าหลานชั่วได้รู้ซะบ้างว่าอะไรคือ ‘ความรักของปู่’
หยางหลินตบโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน เดินตรงไปที่ประตู แต่ในชั่วขณะถัดมา มีเงาร่างหนึ่งเดินเข้ามาจากประตูก่อนเขา
เมื่อเห็นผู้มาเยือน เปลือกตาของหยางหลินก็กระตุกอย่างห้ามไม่อยู่
ในด่านฟู่เฟิงนี้ มีอยู่สองคนที่แค่เห็นหน้าก็ทำให้เขาปวดหัวได้ คนหนึ่งคือ ‘หลานชายที่ดี’ ของเขา ส่วนอีกคนก็คือคนที่อยู่ตรงหน้านี้
เมื่อเห็นเฉินโหยว หยางหลินก็มองสำรวจขึ้นลงก่อน เมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้นำรายงานมาด้วย เขาก็ค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ
แต่แล้วเขาก็นึกขึ้นได้ว่า หลี่เต้ากลับมาแล้ว เขายังจะกังวลอะไรอีก
เฉินโหยวเห็นหยางหลินก็รีบประสานมือคำนับ “เฉินโหยวคารวะท่านแม่ทัพ”
หยางหลินโบกมือ พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “พูดมา เจ้ามีธุระอะไรอีก”
“รายงานท่านแม่ทัพ มี
