รพุ่งเข้าโจมตี
ในที่สุด นายทหารผู้ถือธงก็มาถึงจุดกึ่งกลาง เขามองไปที่หยางเหยียนและหลิวซิ่วเอ๋อร์สลับกันแล้วเอ่ยว่า“ทั้งสองฝ่ายพร้อมแล้วหรือไม่?”
หยางเหยียนกำดาบยาวพลางกล่าวอย่างสบาย ๆ“ข้าพร้อมมานานแล้ว”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทหารผู้ถือธงจึงมองไปทางหลิวซิ่วเอ๋อร์และคนอื่น ๆ หลิวซิ่วเอ๋อร์กวาดตามมองไปรอบ ๆ สนาม สุดท้ายสายตาจับจ้องไปที่หยางเหยียนผู้นำฝ่ายตรงข้าม นางพลันออกคำสั่งว่า“สวมหน้ากาก!”
ในชั่วพริบตาต่อมา ทุกคนพร้อมใจกันหยิบหน้ากากปีศาจที่แขวนอยู่ที่ต้นขาด้านขวาออกมา เมื่อทุกคนสวมหน้ากากบนใบหน้าแล้ว บรรดาสตรีทั้งหมดก็เปลี่ยนบุคลิกไปในทันที
ในขณะที่พวกนางเงยหน้าขึ้น กลิ่นอายอันเยือกเย็นและเต็มไปด้วยสังหารเจตนาก็แผ่ซ่านออกมาจากร่างของพวกนางทันใด ดวงตาทุกคู่เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อย่างเข้มข้น
ชั่วขณะนั้น ทุกคนในสนามต่างตกตะลึงกับการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันของพวกหลิวซิ่วเอ๋อร์ คนที่ก่อนหน้านี้ผิวปากล้อเลียนก็ไม่อาจผิวปากได้อีก ผู้ที่เคยหัวเราะเยาะก็พากันเงียบกริบ
ทางด้านพวกหลี่เต้าทั้งสามคน หยางหลินและเสิ่นจงก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงของหลิวซิ่วเอ๋อร์และคนอื่น ๆ สีหน้าของหยางหลินที่แต่เดิมดูผ่อนคลายก็เคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย
เสิ่นจงเอ่ยขึ้นช้า ๆ“ท่าทางไม่เลว”
“แค่ท่าทางอย่างเดียวคงไม่พอ”หยางหลินมองไปทางหยางเหยียนแล้วเอ่ยต่อ“ต้องมีความแข็งแกร่งที่แท้จริงด้วย”
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี
