บทที่ 236 หน้ากากเห็นหยางหลินลังเลไม่ตอบอยู่นาน หลี่เต้าจึงกล่าวต่อ
“ท่านหยาง ท่านไม่ได้มั่นใจถึงเก้าในสิบหรอกหรือ? หากชนะการพนันครั้งนี้ หนี้ที่ท่านติดข้าอยู่ก็จะถูกชำระคืนทั้งหมด”
เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ หยางหลินก็รู้สึกสั่นไหว ก่อนหน้านี้ ทุกครั้งที่คิดถึงหนี้ชุดเกราะหนักแปดร้อยชุดที่ติดค้างหลี่เต้าอยู่ ก็รู้สึกเจ็บใจ หากชนะการพนันครั้งนี้ก็จะได้ล้างหนี้ แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ทว่าคิดอยู่นาน สุดท้ายก็ยังหาจุดบกพร่องไม่พบ ในตอนนั้นเอง เสิ่นจงที่เงียบมานานก็เอ่ยปากขึ้นทันทีว่า
“ท่านหยาง ท่านคงไม่ได้กลัวแพ้กระมัง”
“แพ้รึ?”
หยางหลินโต้กลับทันที
“ข้าจะแพ้ได้อย่างไร”
อาจเป็นเพราะคำพูดของเสิ่นจงไปกระตุ้นเขาเข้า จึงพูดรับปากออกมา
“ได้ เจ้าหนู พวกเราจะเดิมพันกันวันนี้ หากเจ้าอยากจะใช้หนี้ ข้าก็ห้ามไม่ได้”
“ตกลง งั้นก็ตามนี้”
พูดจบ หลี่เต้าก็มองไปที่เสิ่นจงที่ยืนอยู่ข้างหยางหลิน เสิ่นจงไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ส่งสายตายืนยันให้ ความหมายคงประมาณว่า สิ่งที่ข้าช่วยเจ้าได้ก็คงแค่นี้ ที่เหลือก็แล้วแต่เจ้าเองแล้ว
… หลังแยกจากหยางหลินที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ หลี่เต้าก็กลับมายังที่พักของหลิวซิ่วเอ๋อร์และคนอื่น ๆ
“คุณชาย!”
เพิ่งจะก้าวเข้าประตู จิ่วเอ๋อร์ก็วิ่งเข้ามาหาด้วยท่าทางกระตือรือร้น ดึงแขนเขาพลางพูดว่า
“ท่านรีบมาดูพี่สาวพวกนั้นเร็ว”
หลี่เต้ามองไปตามทิศทางที่จิ่
