์เช่นนี้ยังทนไม่ไหว พวกเจ้าจะไปเผชิญหน้ากับสนามรบจริง ๆ ได้อย่างไร”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ร่างของพวกหลิวซิ่วเอ๋อร์ก็สั่นสะท้าน ใช่แล้ว เพียงแค่ถูกผู้คนจ้องมองก็ทนไม่ไหวเช่นนี้ แล้วจะเข้าสนามรบไปสู้ศึกได้อย่างไร
“ฮึบ!”
หลิวซิ่วเอ๋อร์สูดลมหายใจลึก แล้วเอ่ยเสียงต่ำว่า
“พี่น้องทั้งหลาย ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะแสดงความอ่อนแอ แต่เป็นเวลาที่พวกเราต้องพิสูจน์ตัวเอง อย่าทำให้ผู้มีพระคุณต้องขายหน้า”
“เจ้าค่ะ!”
พวกนางเปล่งเสียงพร้อมกัน ทันใดนั้นความกดดันที่ปกคลุมพวกนางอยู่ก็สลายไป แววตากลับมามั่นใจดังเช่นก่อนหน้านี้
