ลือเพียงหยางหลินและเสิ่นจง เสิ่นจงมองหยางหลินแล้วอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น“ท่านหยาง ท่านจัดการเรื่องใหญ่โตเช่นนี้ ไม่กลัวว่าจะจบไม่สวยหรือ?”
“มีอะไรจะจบไม่สวยกัน ก็แค่การประลองเท่านั้น”หยางหลินกล่าวตามตรง
“ข้าหมายถึงว่าถ้าคนของท่านแพ้จะทำอย่างไร?”
“แพ้?”หยางหลินเงยหน้า“ข้ายอมรับว่าเจ้าหนูหลี่นั่นมีฝีมือสูง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะสามารถเสกของเน่าให้กลายเป็นของวิเศษได้”
“พวกสตรีเหล่านั้นอาจจะมีความสามารถอยู่บ้าง แต่คงเทียบได้แค่กับสตรีทั่วไป ในสถานการณ์ที่กำลังเท่ากัน ช่องว่างโดยธรรมชาติระหว่างบุรุษและสตรีไม่ใช่สิ่งที่จะลบล้างได้ง่าย ๆ”
เสิ่นจงคิดว่าพอมีเหตุผลจึงพยักหน้า แล้วถามว่า“ท่านผู้อาวุโสหยาง ท่านเตรียมจะให้คนพวกไหนไปประลองกับพวกนาง”
“พวกนางเป็นทหารม้า ข้าก็ต้องส่งทหารม้าไปสิ ข้าจะสุ่มเลือกสองร้อยคนจากกองทหารเกราะหนักที่มีกำลังทัดเทียมกับพวกนางก็พอ”หยางหลินกล่าวตอบ
“กองทหารเกราะหนัก?”เสิ่นจงชะงัก“ท่านผู้อาวุโสหยาง ท่านไม่คิดจะให้โอกาสพวกนางเลยสินะ”
หยางหลินหัวเราะเบา ๆ“ไม่ใช่เจ้าเองหรือที่บอกให้ข้าระวังอย่าเสียหน้า ข้าเป็นคนชอบฟังคำแนะนำ ก็เลยระวังไว้หน่อย ป้องกันไม่ให้ขายหน้า”
“อีกอย่าง ข้าก็ทำเพื่อพวกนางด้วย บนลานประลองแพ้ก็แค่แพ้ แต่ถ้าแพ้ในสนามรบ พวกเราผู้ชายยังพอทนได้ แค่ทนทุกข์ทรมานหน่อย แต่ถ้าพวกนางแพ้แล้วถูกจับไปผลลัพธ์จะเป็นเช่นไรเจ้าก็รู้”
เมื่อได้ยินคำพูดแรกของหยา
