้าใจกฎระเบียบบางอย่างในค่ายทหาร หลี่เต้ามองดูเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวไป๋ ที่กำลังเลียขนกันอย่างสนิทสนม
“งั้นก็ปล่อยให้พวกมันอยู่ที่นี่ก่อนแล้วกัน ก็นานแล้วที่ไม่ได้เจอกัน”
“ได้”
… เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาก็ผ่านไปสามวัน ภายในห้องของหลี่เต้าในจวนแม่ทัพใหญ่ หลังจากที่เขากลืนโสมรากสุดท้ายลงท้องและดูดซึมเป็นพลัง คุณสมบัติที่สูญเสียไปก่อนหน้านี้ก็ฟื้นคืนกลับมาทั้งหมด จิตใจและพละกำลังกลับมาถึงจุดสูงสุดอีกครั้ง เมื่อคำนึงถึงเวลา เขาก็รู้ว่าถึงเวลาที่ต้องไปพบพวกหลิวซิ่วเอ๋อร์แล้ว เมื่อเขามำถึงด้านนอกจวนแม่ทัพใหญ่ บังเอิญพอดีที่ได้พบกับหยางหลินและเสิ่นจงที่กำลังจะออกไปข้างนอก เมื่อเห็นหลี่เต้า ดวงตาของหยางหลินก็เป็นประกาย พูดอย่างร่าเริงว่า
“เจ้าหนู ทางเจ้าเตรียมตัวเป็นอย่างไรบ้าง? จะพูดอะไรดี ๆ ให้ข้าฟังตอนนี้หรือไม่? บางทีถ้าข้าอารมณ์ดี อาจจะสั่งให้คนของข้าผ่อนปรนให้คนของเจ้าบ้างก็ได้”
“ท่านหยาง ท่านมั่นใจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?”
หลี่เต้ายิ้มบาง
“อย่าบอกนะว่าเจ้าคิดว่าจะชนะได้จริง ๆ?”
หยางหลินหัวเราะ หลี่เต้าเลิกคิ้วขึ้น
“เช่นนั้น พวกเราลองเพิ่มเดิมพันกันสักหน่อย เป็นอย่างไร?”
หยางหลินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปาก
“เจ้าหนู คิดจะเล่นอุบายอะไรอีก?”
“ท่านหยาง ท่านคงจำได้ว่ายังติดหนี้ข้าอยู่แปดร้อยชุดเกราะหนัก คราวนี้ข้าก็ไม่ได้ต้องการมาก หากข้าชนะ ท่านมอบชุดเกราะหนักให้ข้าอีกแปดร้อยชุดเ
