ี้ ข้าจัดการเสร็จแล้ว ที่เจ้าคงไม่มีรายงานแล้วกระมัง”
เฉินโหยวประสานมือคำนับพลางกล่าว“เรียนท่านแม่ทัพ ตอนนี้ยังไม่มีรายงานใหม่เข้ามา ด้วยความวิริยะอุตสาหะของท่าน รายงานทั้งหมดได้รับการจัดการเสร็จสิ้นแล้วขอรับ”
“ฮ่า ๆ”หยางหลินหัวเราะร่า ก่อนจะชี้ไปที่จมูกของเฉินโหยวแล้วเอ่ยว่า“เจ้าหนู ตอนนี้เจ้าคงยอมให้ข้าออกไปได้แล้วกระมัง”
เฉินโหยวยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยพลางเอ่ยตอบตามตรง“เรียนท่านแม่ทัพ ข้าไม่เคยกล่าวว่าท่านออกไปไม่ได้เลยขอรับ”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของหยางหลินก็ดำทะมึนลง คิดในใจว่า เจ้าไม่ได้พูดก็จริง แต่เจ้ากลับอุ้มกองรายงานติดตามข้าไปทุกที่ พร้อมกับพร่าบ่นไม่หยุด ใครจะทนไหว แต่ตอนนี้จัดการรายงานเสร็จหมดแล้ว ไม่มีใครมารบกวนเขาอีก ในที่สุดเขาก็เป็นอิสระเสียที
“รายงานขอรับ!”ในตอนนั้นเอง ทหารนายหนึ่งก็วิ่งมาที่หน้าประตู เมื่อเห็นทหารที่มาอย่างกะทันหัน หยางหลินก็ยืดเส้นยืดสาย ขอเพียงไม่ใช่เรื่องรายงานเอกสารอะไรก็คุยกันได้ หลังจากรินน้ำชาให้ตัวเองแล้วก็หลับตาจิบชา ก่อนเอ่ยถาม“ว่ามา มีเรื่องอะไร”
ทหารมองเฉินโหยวแวบหนึ่ง แล้วมองไปที่หยางหลินก่อนประสานมือคำนับรายงาน“เรียนท่านแม่ทัพ รองแม่ทัพกลับมาแล้วขอรับ”
“พรวด!”ชั่วขณะถัดมา น้ำชาเก่า ๆ พุ่งกระเซ็นออกจากปากของหยางหลิน และบังเอิญเหลือเกินที่มันพุ่งตรงไปยังเฉินโหยว ในช่วงเวลาคับขัน เฉินโหยวก้าวหลบไปด้านข้างอย่างแนบเนียน หลบพ้นน้ำชา ‘
