บทที่ 232 เลือดออกจริง ๆ“แต่ว่าพละกำลังของพวกเจ้ายังอ่อนเกินไป จำเป็นต้องฝึกฝนให้แข็งแกร่งขึ้นอีก”
พละกำลัง?หลิวซิ่วเอ๋อร์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจว่าสิ่งที่หลี่เต้าพูดถึงคืออะไร นางขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย กล่าวเสียงเบา
“ท่านผู้มีพระคุณ เรื่องวรยุทธ์นี้พวกเราคงไม่สามารถพัฒนาได้อย่างรวดเร็วจริง ๆ แม้ว่าตอนนี้ทั้งหมู่บ้านเถาหยวนจะฝึกวิชาที่ท่านมอบให้พวกเรา และมีคนคอยสอนอย่างใกล้ชิด แต่จนถึงตอนนี้ในหมู่บ้านเถาหยวน ก็มีคนเพียงครึ่งเดียวที่พอจะฝึกพลังปราณแท้ได้บ้าง”
“และผู้ที่สามารถนำพลังปราณแท้มาใช้ในการต่อสู้ได้จริง ๆ ก็มีเพียงคนใต้บังคับบัญชาของข้าเท่านั้น แต่ก็เป็นเพียงการใช้งานเบื้องต้น เพราะฝึกวรยุทธ์ช้าเกินไป พวกเราจึงมุ่งเน้นไปที่วิชาดาบที่ท่านสอนและทักษะต่าง ๆ ในกระบวนทัพค่ายกลยวนยาง”
เมื่อเห็นหลิวซิ่วเอ๋อร์อธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง หลี่เต้าก็ส่ายหน้าพลางหัวเราะเบา ๆ“วางใจเถิด ที่ข้าพูดเช่นนี้มิใช่ให้พวกเจ้าพัฒนากำลังเอง แต่ข้าจะใช้วิธีของข้าช่วยพวกเจ้าพัฒนา”
หลิวซิ่วเอ๋อร์“หืม?”
… ยามค่ำ หลังอาหารเย็น ตามคำบอกของหลิวซิ่วเอ๋อร์ หญิงสาวที่ได้ต่อสู้กับโจรภูเขาในตอนกลางวันทั้งหมดมารวมตัวกันที่ลานเล็ก ๆ ที่หลี่เต้าพำนักอยู่ หลี่เต้ามองดูหญิงสาวตรงหน้าเหล่านี้ แล้วเอียงหน้าถามว่า
“ซิ่วเอ๋อร์พวกนางตกลงทั้งหมดแล้วหรือ?”
“ท่านผู้มีพระคุณ ให้พวกนางตอบท่านเองเถิด”หลิวซิ่วเอ๋อร์ยิ้มบาง
พู
