ายและพลังแฝงของทุกคน ดังนั้น ไม่ช้าก็เร็วพวกนางก็จะเติบโตขึ้นเหมือนหลิวซิ่วเอ๋อร์ได้แน่
อีกอย่าง หมู่บ้านเถาหยวนอยู่ในเขตปกครองของอวิ๋นโจว เขาในฐานะรองแม่ทัพย่อมมีอำนาจสั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาดูแลที่นี่ได้ การเดินทางจากด่านฟู่เฟิงไปยังหมู่บ้านเถาหยวน เนื่องจากต้องคุ้มกันเหล่าสตรีจากเมืองบาปจึงต้องเดินทางอย่างช้า ๆ แต่การเดินทางกลับจากหมู่บ้านเถาหยวนมายังด่านฟู่เฟิง เมื่อไม่มีผู้คนที่ต้องคอยคุ้มกันมากมาย การเดินทางจึงรวดเร็วขึ้นโดยธรรมชาติ
ครั้งนี้ หลี่เต้าไม่ได้แวะพักที่เมืองอวิ๋นฉี เพียงแค่ทักทายกับชุยห่าวเท่านั้น ก่อนจะมุ่งหน้าตรงไปยังด่านฟู่เฟิง
… สามวันต่อมา ภายในห้องหนึ่งของจวนแม่ทัพที่ด่านฟู่เฟิง หยางหลินนั่งอยู่หน้าโต๊ะเขียนหนังสือในสภาพเสื้อผ้ายับย่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ยามนี้เขากำลังอ่านรายงานฉบับหนึ่งอย่างตั้งอกตั้งใจ หลังจากอ่านจบก็หยิบพู่กันขึ้นมาเขียนบันทึกอย่างละเอียด เมื่อลากเส้นสุดท้ายลง จิตใจและพลังงานทั้งหมดของเขาก็พุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุด
กร๊อบ!พู่กันหัก หยางหลินโยนพู่กันทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้ายินดี“ในที่สุดก็ตรวจทานเสร็จหมดแล้ว”
ดูเหมือนว่าจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หยางหลินจึงตะโกนออกไปนอกประตู“เฉินโหยว เจ้าเข้ามาหาข้าที”
ไม่นาน เฉินโหยวผู้มีใบหน้าซื่อ ๆ ก็เดินเข้ามาจากด้านนอก หยางหลินชี้ไปที่กองรายงานข้างตัวพลางกล่าว“รายงานพวกน
