บหลี่เต้าอย่างซาบซึ้ง คนที่เหลือต่างก็ทำท่าทางเช่นเดียวกัน
… เนื่องจากตัดสินใจที่จะพาหลิวซิ่วเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ไปด้วย จึงต้องเสียเวลาอยู่ที่หมู่บ้านเถาหยวนอีกสักพัก การรั้งรออยู่เช่นนี้ทำให้เวลาผ่านไปสามวัน ยามเช้าตรู่ของวันที่สาม นอกหมู่บ้านเถาหยวน ณ จุดส่งที่เดิม เพียงแต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป ผู้ที่จากไปไม่ใช่แค่หลี่เต้าและจิ่วเอ๋อร์สองคน แต่ยังมีจางเมิ่งและคณะ รวมถึงกองกำลังสองร้อยคนที่นำโดยหลิวซิ่วเอ๋อร์
ส่วนผู้ที่ออกมาส่ง นอกจากชาวบ้านดั้งเดิมบางส่วนของหมู่บ้านเถาหยวน ก็มีเหล่าสตรีจากเมืองบาปที่พวกเขาพามาด้วย ผ่านไปสามวัน พวกนางก็ค่อย ๆ กลมกลืนเข้ากับที่นี่แล้ว
“ท่านหลี่เต้าผู้มีพระคุณ หากมีโอกาสต้องกลับมาเยี่ยมพวกเราด้วยนะเจ้าคะ”หงหลิงและลวี่หลัวกอดพี่สาวหลานอยู่ นางกลั้นน้ำตาร้องตะโกนบอกหลี่เต้า
“วางใจเถิด”หลี่เต้ามองไปที่พี่สาวหลาน“ข้าไม่เพียงจะกลับมา สักวันข้าจะทำให้พี่สาวหลานกลับคืนสู่สภาพเดิมให้ได้”
พี่สาวหลานไม่ได้เอ่ยวาจาใด ได้แต่ใช้สายตามองส่งหลี่เต้า ท้ายที่สุด หลี่เต้าก็โบกมือลาผู้คนในหมู่บ้านเถาหยวนก่อนจะขับรถม้าพาทุกคนค่อย ๆ ห่างจากหมู่บ้านเถาหยวนไป เมื่อเห็นสายตาอาลัยอาวรณ์ของหลิวซิ่วเอ๋อร์และคนอื่น ๆ หลี่เต้าจึงปลอบว่า
“วางใจเถิด พวกนางจะมีชีวิตที่ดี”
ด้วยความช่วยเหลือจากเลือดวิเศษครึ่งไหนั้น แม้สตรีในหมู่บ้านเถาหยวนจะยังไม่ได้เปลี่ยนแปลง แต่ก็ช่วยเสริมสร้างร่างก
