บทที่ 229 หลิ่วซิ่วเอ๋อร์“พี่น้องหรือ?”
หลิวซิ่วเอ๋อร์แสดงสีหน้าเยาะเย้ย
“พวกเจ้าก็แค่พวกขี้ขลาดที่ได้ยินว่าด่านฟู่เฟิงกำลังจะแตก ก็รีบหนีตามลมกันไป มีแค่คนเลวอย่างเจ้าเท่านั้นที่จะเรียกพวกมันว่าพี่น้อง”
สือหลงโดนคำนั้นพูดใส่นั้นจนหน้าแดงก่ำ แต่เขาก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะพูดเรื่องนี้ จึงเอ่ยว่า
“ตอนนี้ข้าจะพูดแค่ประโยคเดียว พวกข้ามีตัวประกันอยู่มากมาย ข้าขอเตือนพวกเจ้าให้วางอาวุธลง ไม่เช่นนั้นข้าจะฆ่าคนพวกนี้”
แต่เดิมพวกโจรภูเขาคิดว่าตนเองจับตัวประกันไว้ได้ ก็เท่ากับจับหลิวซิ่วเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ไว้ได้ด้วย แต่คำตอบของหลิวซิ่วเอ๋อร์ที่ตามมากลับทำให้พวกมันตกตะลึง
“เจ้าก็ฆ่าไปสิ” หลิวซิ่วเอ๋อร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“อะไรนะ?”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น สีหน้าของสือหลงก็ควบคุมไม่อยู่ เผยแววตาไม่อยากจะเชื่อ หลิวซิ่วเอ๋อร์พูดย้ำทีละคำ
“ข้าบอกว่า เจ้าก็ฆ่าไปสิ ฆ่าให้หมดทุกคนเลย”
สือหลงได้ยินดังนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นน่าเกลียดอย่างสิ้นเชิง
“พวกเจ้ากล้าได้อย่างไร เจ้าช่างโหดร้ายเหลือเกิน”
“พวกเจ้าจะฆ่าคน แล้วมาว่าพวกข้าโหดร้ายได้อย่างไร” หลิวซิ่วเอ๋อร์แค่นหัวเราะเยาะเย็นชา
สือหลงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ หลังจากคิดได้เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมตนเองถึงพูดคำพวกนั้นออกไป เมื่อได้สติกลับมา เขาก็เอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจ
“พวกเจ้าไม่ได้ชอบช่วยเหลือผู้คนหรอกหรือ? ทำไมตอนนี้พวกเจ้าถึงได้ใจดำเช่นนี้ จะปล่อยให้พวกเ
