่าผู้มีพระคุณราวกับจุดประกายในใจของเหล่าสตรีจากหมู่บ้านเถาหยวน ทุกคนต่างมองไปที่หลี่เต้าแล้วแสดงสีหน้ายินดีออกมา
“พวกเจ้าพูดอะไรกัน ผู้มีพระคุณอะไรกัน”
สือหลงพลันตกตะลึง แต่พอได้สติก็พูดด้วยสีหน้ายินดี
“เจ้าหนู เจ้ารู้จักพวกสตรีจากหมู่บ้านเถาหยวนพวกนี้หรือ?”
ในชั่วขณะนั้น เขารู้สึกมั่นใจขึ้นมาอีกครั้ง จึงหัวเราะลั่นพลางพูด
“ดีที่รู้จัก ดีที่รู้จัก และยังเป็นผู้มีพระคุณอีก”
สือหลงหันไปมองพวกหลิวซิ่วเอ๋อร์แล้วแสดงสีหน้าดุร้ายเหมือนก่อนหน้านี้พลางพูดว่า
“หลิวซิ่วเอ๋อร์เจ้าคงไม่กล้าลงมือกับพวกข้าโดยไม่คำนึงถึงความเป็นความตายของผู้มีพระคุณของพวกเจ้าหรอกนะ”
เขาคิดว่าตนเองจะสามารถควบคุมหลิวซิ่วเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ได้อีกครั้งด้วยข้ออ้างนี้ แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือ เมื่อหลิวซิ่วเอ๋อร์ได้ยินคำพูดนั้น สีหน้านางชะงักไปครู่หนึ่ง หลังจากได้สติกลับมาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอย่างสดใส เสียงหัวเราะนั้นราวกับแพร่กระจายไปทั่ว ไม่นานสตรีทั้งหลายในหมู่บ้านเถาหยวนต่างก็หัวเราะตามกัน สือหลงเห็นภาพนั้นก็งงงันอีกครั้ง ผู้มีพระคุณของพวกนางอยู่ในกำมือเขา แต่พวกนางกลับกล้าหัวเราะกันเช่นนี้ เขาจึงเอาดาบจ่อที่ลำคอของหลี่เต้าพลางกล่าวอย่างดุดัน
“เจ้าหนู พวกสตรีเหล่านี้เสียสติไปแล้ว เจ้าห้ามพวกนางเดี๋ยวนี้ ไม่เช่นนั้นข้าจะให้เจ้าได้ลิ้มรสดาบของข้าเป็นคนแรก”
