บทที่ 227 โจรภูเขาปล้นกลางทางขณะที่จางเมิ่งกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนมาจากเนินเขาข้าง ๆ
“หัวหน้า ในขบวนนี้ดูเหมือนจะมีผู้หญิงอยู่เยอะ”
“อะไรนะ? มีผู้หญิงด้วย?”
พอได้ยินว่ามีผู้หญิง เจ้าอ้วนหน้าบึ้งก็ตื่นเต้น ตะโกนเสียงดัง
“ข้าเอาพวกผู้หญิงด้วย!”
ชายหน้าตาสะอาดสะอ้านที่อยู่ด้านข้างก็ไม่อาจซ่อนสีหน้าลามกได้อีกต่อไป เขายิ้มพลางพูด
“ตอนนี้ข้อเสนอเปลี่ยนแล้ว เก็บทรัพย์สินเจ็ดส่วน เอาผู้หญิงไว้ทั้งหมด ปล่อยผู้ชายไป”
หัวหน้าโจรเลียริมฝีปากที่แห้งผาก มองไปที่จางเมิ่งที่อยู่หน้าขบวน
“มอบทั้งผู้หญิงและทรัพย์สินมาซะ”
แต่เดิมจางเมิ่งคิดว่าขบวนรถม้าช่างน่าเบื่อ อยากจะหยอกล้อกับพวกโจรภูเขาเหล่านี้เล่นสักหน่อย หรือไม่ก็ดูว่าพวกมันมาจากไหนกันแน่ แล้วค่อยเลือกว่าจะฆ่าหรือจับดี ด้วยว่าโจรภูเขาบางพวกก็โหดเหี้ยม แต่บางคนก็จำใจขึ้นเขามาเป็นโจรเพราะความยากจน แต่ตอนนี้ดูเหมือนพวกเขาจะไม่ต้องเลือก เพราะอีกฝ่ายได้เลือกเองแล้ว ขณะที่จางเมิ่งกำลังจะออกคำสั่งลงมือ ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าม้าดังขึ้นบนพื้น และเสียงนั้นก็ดังเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ
“นี่มันเรื่องอะไรอีก?”
พวกจางเมิ่งที่สังเกตเห็นเหตุการณ์นี้ต่างตะลึง หรือว่าพวกโจรภูเขาเหล่านี้จะมีกองกำลังเสริมด้วย? ทว่าเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าม้านั้น สีหน้าของพวกโจรภูเขาต่างเปลี่ยนไปทีละคน
“บัดซบ! พวกนางมาขัดขวางพวกเราอีกแล้ว!”
หัวหน้าโจรเอ่ยด้วยสีหน้
