ยวรับร่างอีกฝ่ายไว้อย่างรวดเร็ว
โครม!
จิ่วเอ๋อร์ร้องด้วยความเจ็บปวด
“คุณชาย ท่านทำอะไรน่ะ?”
หลี่เต้ามองการแต่งกายของจิ่วเอ๋อร์แล้วพูดอย่างหงุดหงิด
“ข้าต่างหากที่อยากรู้ว่าเจ้ากำลังทำอะไร”
จิ่วเอ๋อร์ก้มมองเสื้อในสีแดงและชุดผ้าโปร่งบนร่างตัวเอง แล้วก้มหน้าพูดด้วยใบหน้าแดงก่ำ
“ไม่ใช่ว่าคุณชายเป็นคนต้องการหรือเจ้าคะ?”
“ต้องการ?”
หลี่เต้าขมวดคิ้ว
“ข้าต้องการอะไร?”
ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็ชะงักไป ก่อนจะมองดูจิ่วเอ๋อร์ด้วยสีหน้าประหลาด
“เจ้าเด็กน้อย เจ้าคงเข้าใจผิดไปกระมัง”
“เข้าใจผิด?”
จิ่วเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นทันที ปากเผยอเล็กน้อย
“คุณชายไม่ได้ต้องการตัวข้าหรือ?”
เมื่อได้ยินคำพูดตรงไปตรงมาจากปากของจิ่วเอ๋อร์ สีหน้าของหลี่เต้าพลันดำทะมึนลง
“ใครบอกว่าข้าต้องการตัวเจ้ากัน”
“ไม่ใช่คุณชายหรือที่…”
จิ่วเอ๋อร์นึกถึงคำพูดที่คุณชายของนางเอ่ยไว้ก่อนหน้านี้ แล้วจู่ ๆ สีหน้าของนางก็แข็งค้าง
หรือว่านางจะเข้าใจผิดไป?
ใบหน้าของนางพลันแดงก่ำ อยากจะหาช่องว่างสักแห่งเพื่อมุดหนีไปทันใด
หลี่เต้ามองดูท่าทางของจิ่วเอ๋อร์พลางส่ายหน้า จากนั้นก็ยกมือขึ้นลูบมือของนางเบา ๆ พลางกล่าวอย่างเชื่องช้า
“เจ้ายังเล็กอยู่นัก อย่าคิดมากไปเลย”
ชั่วขณะถัดมา จิ่วเอ๋อร์พลันเงยหน้าขึ้นด้วยใบหน้าแดงก่ำแล้วค้านว่า
“คุณชาย ข้า… ข้าไม่เล็กแล้ว”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าก็ชำเลืองมองแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยออกมาโดยไม่ทันคิด
“ก็ไม่เล็กจริง ๆ
