ห้อง
หลี่เต้าพบว่า หลังจากจิ่วเอ๋อร์เปลี่ยนมาสวมชุดสีขาวบาง แม้ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่กลับยิ่งดูน่าหลงใหลกว่าเดิมเสียอีก ดูจากใบหน้าแดงระเรื่อของจิ่วเอ๋อร์ก็รู้ว่าเด็กสาวผู้นี้ยังคงไม่ยอมเลิกราความคิดชั่วร้าย
หลี่เต้าจ้องมองจิ่วเอ๋อร์ด้วยสายตาดุดัน แต่เขาก็คร้านจะสนใจอะไรมากมาย ในเมื่อได้เห็นแล้วก็ไม่เสียเปล่า จึงชี้ไปที่เตียงแล้วกล่าวว่า
“ไปนอนที่นั่น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของจิ่วเอ๋อร์ก็เป็นประกาย ชั่วขณะนั้นนางคิดว่าคุณชายของตนเริ่มรู้เดียงสาเสียที จึงรีบร้อนขึ้นไปบนเตียง
ทว่าในชั่วขณะถัดมา นางกลับได้กลิ่นหอมแปลก ๆ ลอยเข้าจมูก
เมื่อเหลียวมอง นางก็เห็นหลี่เต้าถือถ้วยชาที่บรรจุของเหลวสีแดงยื่นมาที่ริมฝีปากของนาง
“ดื่มแล้วค่อยนอน”
“เจ้าค่ะ”
จิ่วเอ๋อร์มองของเหลวในถ้วยชาจนใบหน้าแดงเรื่อ ในหัวนึกภาพไม่เหมาะสมมากมายโดยไม่รู้ตัว แล้วยกถ้วยชาขึ้นแล้วดื่มเลือดวิเศษลงไปอย่างว่าง่าย
หลังจากนั้นก็นอนลง จ้องมองคุณชายของนางด้วยดวงตาเป็นประกายวาววับ
แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง นางพบว่าคุณชายของนางไม่มีทีท่าจะขยับเขยื้อนอันใด
“คุณชายเจ้าคะ…”
จิ่วเอ๋อร์กำลังจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง จู่ ๆ นางก็รู้สึกถึงกระแสความร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาจากท้องน้อย แล้วแผ่ซ่านไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว ตามด้วยความรู้สึกอ่อนล้าประหลาดที่ผุดขึ้นในห้วงความคิด ทำให้นางค่อย ๆ หลับตาลง
หลี่เต้าที่อยู่ด้านข้างเห็นภาพนั้นก็รู้
