บทที่ 222 ดูของดีอย่างหนึ่งเมื่อได้ยินเสียงคุ้นเคยดังมาจากนอกประตู จิ่วเอ๋อร์ถึงกับชะงักงันราวกับถูกสายฟ้าฟาด นางยืนนิ่งอยู่กับที่เป็นเวลานาน ไม่อาจตั้งสติได้
ในความพร่าเลือน ได้ยินนางพึมพำว่า
“เป็นเสียงหลอนหรือ?”
เหตุการณ์เช่นนี้นางเคยฝันถึงหลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาก็พบว่าเป็นเพียงความฝัน
“จี๊ด ๆ!”
ในตอนนั้น หยวนเป่าวิ่งจากกรอบประตูมาหยุดตรงหน้าจิ่วเอ๋อร์ มันกระโดดโลดเต้นพลางทำท่าทางประกอบ
คงจะกำลังบอกว่า เหตุใดเจ้าถึงยังไม่เปิดประตู?
เมื่อมองดูหยวนเป่าดวงตาของจิ่วเอ๋อร์ก็สว่างวาบขึ้นทันที นางก้มตัวลงอุ้มมันขึ้นมา
แล้วก็…
โป๊ก!
“จี๊ด ๆ!”
หยวนเป่าร้องด้วยความเจ็บปวดพลางกุมศีรษะไว้
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาของจิ่วเอ๋อร์ก็สว่างวาบ
“นี่ไม่ใช่ความฝัน”
ในชั่วขณะถัดมา หยวนเป่ารู้สึกราวกับตัวเองกลายเป็นนกน้อยที่กำลังบินขึ้นไปในอากาศ
“คุณชายเจ้าคะ!”
จิ่วเอ๋อร์ร้องเรียกพลางรีบวิ่งไปที่ประตู
ตุบ!
หยวนเป่าที่ยังมึนงงล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น
สายลมเย็นพัดเข้ามาในห้องพร้อมกับประตูที่เปิดออก ทำให้จิ่วเอ๋อร์ลืมตาไม่ขึ้นชั่วขณะ
ในความพร่ามัว นางเห็นร่างที่คิดถึงทั้งกลางวันกลางคืนปรากฏขึ้น
“คุณชาย ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว!”
ทันใดนั้น จิ่วเอ๋อร์ก็โผเข้าสู่อ้อมกอดของหลี่เต้า
เมื่อหลี่เต้าได้กลิ่นหอมกรุ่นจากร่างของจิ่วเอ๋อร์เขาก็แข็งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แววตาจะอ่อนโยนลง แล้วตบเบา ๆ ที่แผ่นหลัง
