ของนาง
ผ่านไปครู่หนึ่ง จิ่วเอ๋อร์จึงเงยหน้าขึ้นจากอ้อมอกของหลี่เต้า ดวงตาแดงก่ำพลางเอ่ยว่า
“คุณชาย ท่านไม่รู้เลยว่าข้าเป็นห่วงท่านมากเพียงใด ทุกวันข้าได้ยินเสียงร่ำไห้ดังมาจากด้านนอก ข้ากลัวนักว่าสักวันท่านจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น”
หลี่เต้าวางมือลงบนศีรษะของจิ่วเอ๋อร์แล้วลูบเบา ๆ
“เจ้าเด็กน้อย ไม่เชื่อใจคุณชายของเจ้าถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
จิ่วเอ๋อร์ทำหน้าน้อยใจ
“ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อใจคุณชาย แต่สิ่งที่คุณชายทำมันทำให้ผู้คนเป็นห่วงอยู่แล้ว”
“จี๊บ ๆ!”
“โฮ่ง ๆ!”
ในตอนนั้นเอง โม่เฉี่ยนและเสี่ยวไป๋ ก็ได้เข้ามาใกล้พลางส่งเสียงร้องเบา ๆ
แม้ว่าพวกมันจะอยู่กับหลี่เต้ามาไม่นาน แต่เพราะเลือดวิเศษทำให้พวกมันมีสัญชาตญาณอยากเข้าใกล้
เมื่อได้ยินเสียงร้องของเหยี่ยวและหมาป่า หลี่เต้าก็ยื่นมือไปลูบหัวพวกมัน
“จี๊ด ๆ!”
ทันใดนั้นหยวนเป่าก็วิ่งเข้ามา มันกระโดดไปมาพลางส่งเสียงร้อง อุ้งเท้าเล็ก ๆ ชี้ไปที่จิ่วเอ๋อร์
เมื่อได้ยินเสียงร้องของหยวนเป่า หลี่เต้าก็มองไปที่จิ่วเอ๋อร์แล้วยักไหล่พลางยิ้มพูดว่า
“ข้าก็ห้ามนางไม่ได้”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หยวนเป่าดวงตาแข็งค้าง หูหนูทั้งสองข้างห้อยตกลงราวกับว่าบรรยากาศในตอนนี้กลายเป็นสีเทาขาวไปหมด
หลี่เต้ามองดูจิ่วเอ๋อร์ที่ยังเกาะอยู่บนตัวเขาแล้วพูดอย่างจนปัญญา
“จิ่วเอ๋อร์พวกเราเข้าไปคุยกันในห้องก่อนเถอะ”
“อืม”
จิ่วเอ๋อร์รับคำเบา ๆ ในที่สุดก็ปล่อยมือ ใบหน้ายังคงแดงระเรื่อ
ไ
