ม่นานหลังจากนั้น หลี่เต้านั่งอยู่บนเก้าอี้ จิ่วเอ๋อร์นั่งอยู่ข้าง ๆ คอยรินชาเติมถ้วยให้เต็ม
“คุณชาย ท่านกำลังจะจากไปอีกแล้วหรือเจ้าคะ?”
เมื่อได้ยินว่าหลี่เต้าจะแวะพักที่เมืองอวิ๋นฉีเพียงชั่วคราว น้ำตาของจิ่วเอ๋อร์ก็รวมตัวกันอย่างรวดเร็วในเบ้าตา
ดวงตาคู่กลมโตที่เอ่อด้วยน้ำตาจ้องมองตรงไปที่หลี่เต้า ราวกับจะบอกว่าถ้าท่านพยักหน้า ข้าก็กล้าที่จะร้องไห้
“อืม…”
หลี่เต้าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงกล่าวว่า
“จิ่วเอ๋อร์เจ้าไม่อยากให้ข้าจากไปจริงๆ หรือ?”
“อืม ๆ”
จิ่วเอ๋อร์พยักหน้าอย่างหนักแน่น
แม้ว่าปกติจะมีพวกหยวนเป่าคอยอยู่เป็นเพื่อน แต่สิ่งที่นางต้องการจริงๆ คือการได้อยู่เคียงข้างหลี่เต้า
“ได้”
หลี่เต้าตัดสินใจแล้วจึงกล่าวว่า
“เช่นนั้นเจ้าก็จงตามข้าไปด้วยกันเถิด”
เพราะเขานึกถึงปัญหาสำคัญขึ้นมาได้
นั่นก็คือเหตุใดเขาจึงพยายามพัฒนาตนเองอย่างหนัก
เมื่อครู่หลี่เต้าเข้าใจแล้ว การที่เขาพยายามพัฒนาตนเอง ก็เพื่อให้ความปรารถนาของเขาและผู้คนรอบข้างเป็นจริง
หากก่อนหน้านี้เขายังเป็นเพียงทหารธรรมดาก็คงไม่สะดวกที่จะพาจิ่วเอ๋อร์ไปด้วย
แต่ตอนนี้เขาคือรองแม่ทัพกองทหารเจิ้นเป่ยแห่งด่านฟู่เฟิง
พูดตามความเป็นจริง อำนาจก็มีไว้ใช้ในยามเช่นนี้มิใช่หรือ
“จริงหรือเจ้าคะ?”
ทันทีที่เสียงพูดจบลง จิ่วเอ๋อร์ที่อยู่ข้าง ๆ ก็มีสีหน้าตื่นเต้นดีใจ แต่แล้วสีหน้านางก็เปลี่ยนไป พูดเสียงเบาอย่างระมัดระวังว
