่า
“แต่คุณชาย จิ่วเอ๋อร์จะทำให้ท่านลำบากใจหรือไม่เจ้าคะ”
“วางใจเถิด ไม่ลำบากหรอก อย่างไรเสียตอนนี้ที่นั่นก็อยู่ในการดูแลของข้าแล้ว”
ในเวลาเดียวกัน ณ ห้องหนึ่งในจวนแม่ทัพแห่งด่านฟู่เฟิง
“ฮัดเช้ย!”
หลังจากจามเสร็จ หยางหลินก็มองดูรายงานที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าด้วยสีหน้าเหมือนคนหมดอาลัยตายอยาก
ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก
เห็นเฉินโหยวอุ้มรายงานกองโตเดินเข้ามา แต่เนื่องจากบนโต๊ะไม่มีที่วางแล้ว เขาจึงต้องวางมันไว้บนเก้าอี้อีกด้านหนึ่ง
เมื่อเฉินโหยวเห็นหยางหลินนั่งเหม่อ เขาจึงเอ่ยเตือนอย่างจริงจัง
“ท่านแม่ทัพหยาง รายงานเหล่านี้มีหลายฉบับที่ต้องการให้ท่านตรวจสอบโดยด่วน หวังว่าท่านจะรีบจัดการ ข้าจะรออยู่นอกห้อง เมื่อจัดการเสร็จแล้วส่งให้ข้าได้เลย”
พูดจบ เฉินโหยวก็เดินออกไปยืนรออยู่เงียบ ๆ นอกห้อง
ภายในห้อง หยางหลินที่ได้สติกลับมาแล้ว มองดูรายงานที่เพิ่งส่งมาใหม่ด้วยใบหน้าแดงก่ำ กัดฟันพึมพำ
“เจ้าหนูหลี่ เจ้าช่างไม่มีน้ำใจ!”
… ยามบ่าย ฟ้าเริ่มมืด หลี่เต้าและจิ่วเอ๋อร์นั่งรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน
ในขณะที่กำลังมองจิ่วเอ๋อร์เก็บกวาดถ้วยชาม หลี่เต้าก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยเตือนว่า
“จริงสิ จิ่วเอ๋อร์หลังจากเจ้าเก็บกวาดเสร็จแล้ว ให้มาหาข้าที่ห้องด้วย”
เพล้ง!
ในชั่วขณะถัดมา ชามใบที่จิ่วเอ๋อร์ถืออยู่ก็ร่วงลงพื้น แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ
จิ่วเอ๋อร์พลันหน้าแดงขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ คำพูดคำจาติดขัด
