“คุณชาย นี่… นี่มันเร็วเกินไปกระมัง”
“อะไรเร็วเกินไปหรือ?”
หลี่เต้าทำหน้างุนงง ลุกขึ้นยืนแล้วพูดต่อ
“เอาเป็นว่าเจ้ารีบเก็บกวาดให้เสร็จเถอะ เดี๋ยวจะให้ดูของดีอย่างหนึ่ง”
พูดจบ เขก็หมุนตัวกลับห้องไปเตรียมการ ทิ้งให้จิ่วเอ๋อร์ยืนงงอยู่ที่เดิม
ผ่านไปนาน จิ่วเอ๋อร์ถึงได้สติกลับมา
ใบหน้านางแดงผิดปกติ ในหัวตอนนี้เต็มไปด้วยคำพูดของคุณชายก่อนจากไป
ไปที่ห้องของเขา! ดูของดีอย่างหนึ่ง!
จิ่วเอ๋อร์นึกถึงหนังสือภาพขนาดเล็กที่เคยเห็นในห้องคุณชายขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เมื่อนึกถึงตรงนี้ นางก็อดที่จะครางเบา ๆ ออกมาไม่ได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเขินอาย คิดในใจว่า ทำไมคุณชายถึงได้พูดตรงไปตรงมาเช่นนี้ ไม่ให้ข้าได้เตรียมใจสักหน่อย
จิ่วเอ๋อร์ลังเลเพียงชั่วครู่ก็คิดอะไรบางอย่างออกในใจ
ดังนั้นนางจึงรีบเก็บชามตะเกียบแล้ววิ่งออกจากห้องโถง ราวกับมีเรื่องเร่งด่วนที่ต้องรีบไปจัดการ
ในเวลาเดียวกัน หลังจากหลี่เต้ากลับเข้าห้อง เขาก็พลิกถ้วยชาที่คว่ำอยู่บนโต๊ะให้หงายขึ้น
จากนั้นก็ยกแขนขวาขึ้นมา แล้วกัดลงไป
ด้วยผิวหนังของเขาในตอนนี้ หากไม่ใช่อาวุธวิเศษก็ไม่อาจทำให้บาดเจ็บได้ มีเพียงฟันของเขาเท่านั้นที่พอจะกัดให้เป็นแผลได้
เมื่อรู้สึกถึงรสคาวหวานในปาก เขาก็คลายฟันออก แล้วเอาแผลที่ถูกกัดจนช้ำมาอยู่เหนือถ้วยชา
ไม่นาน เลือดวิเศษที่มีสีทองอ่อน ๆ ก็เต็มถ้วยชา
“น่าจะพอแล้ว”
หลี่เต้าพึมพำ
จุดประสงค์ที่เขากลับบ้านครั้งนี้ นอกจากมาดู
