บทที่ 215 ความคิดที่เปลี่ยนไปของฮ่องเต้จ้าวซิ่งในตอนนั้น ฮ่องเต้สังเกตเห็นว่าจ้าวจงที่อยู่ข้าง ๆ แอบมองเขาตลอด จึงเอามือลูบหน้าโดยไม่รู้ตัวแล้วถามว่า
“จ้าวจง เจ้าจ้องมองข้าทำไม?”
“กระหม่อมสังเกตเห็นว่าฝ่าบาทดูเหมือนมีอะไรจะตรัส แต่ก็ลังเล หากฝ่าบาทไม่รังเกียจ จะตรัสให้กระหม่อมฟังก็ได้พ่ะย่ะค่ะ” จ้าวจงก้มหน้าทูล
“เจ้าช่างเข้าใจเรายิ่งนัก”
“กระหม่อมมิบังอาจ”
“ไม่กล้าอย่างนั้นหรือ เจ้าอยู่เคียงข้างเรามาตั้งแต่เด็ก หากเจ้าไม่เข้าใจเรา แล้วใครเล่าจะเข้าใจ”
ฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรฎีกาบนโต๊ะแล้วตรัสขึ้นอย่างเชื้องช้า
“จ้าวจง เจ้าพูดถูก หลี่เต้าคนก่อนตายไปแล้ว ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ กับหลี่เต้าคนใหม่นี้เลย”
จ้าวจงได้ยินดังนั้นจึงลองถามอย่างระแวดระวัง
“ฝ่าบาท หรือว่าหลี่เต้าผู้นี้มีความสามารถพิเศษที่ทำให้พระองค์รู้สึกแตกต่างไป”
“ความสามารถพิเศษรึ? ไม่ใช่แค่นั้น” พระองค์มองไปด้านหน้าพลางพึมพำ “หากสิ่งที่เขียนในฎีกานี้เป็นความจริง หลี่เต้าผู้นี้ก็นับว่าเป็นคนมีความสามารถยิ่งใหญ่จริง ๆ”
“ควบม้าบุกเข้าหอคอย บุกเข้าเมืองหลวง สังหารปรมาจารย์”
“นำทัพผ่านชนเผ่าเป่ยมหาน พาทหารม้าสามร้อยนายพิชิตกองทัพหมื่นคน”
“ที่สำคัญกว่านั้น เขายังอายุน้อยอีกด้วย”
พระองค์หันไปมองจ้าวจงแล้วกล่าวว่า “เจ้าว่าเขาเป็นคนมีความสามารถยิ่งใหญ่หรือไม่?”
จ้าวจงได้ยินดังนั้นก็รีบประสานมือคำนับพลางกล่าว “กระหม่อมขอแสดงความยินดีที
