บทที่ 211 รับเอารองแม่ทัพ“กระหม่อมขอรับพระราชโองการ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เต้าจึงยื่นมือทั้งสองออกไป
หยางหลินส่งมอบพระราชโองการให้หลี่เต้าอย่างคล่องแคล่ว
“หืม?”
ทันทีที่ได้รับพระราชโองการ สีหน้าของหลี่เต้าก็แสดงความผิดแปลกบางอย่าง
เพราะเขาพบว่าทั้งที่เป็นเพียงพระราชโองการที่ทำจากผ้าไหม แต่เหตุใดเมื่อตกมาอยู่ในมือของเขากลับรู้สึกหนักราวพันชั่ง
หยางหลินสังเกตเห็นความผิดปกติของหลี่เต้าจึงถามขึ้น
“เป็นครั้งแรกที่ได้รับพระราชโองการหรือ?”
“อืม”
“ไม่น่าแปลกใจ”
หยางหลินมองพระราชโองการในมือของหลี่เต้าแล้วกล่าวว่า
“รู้สึกว่าลักษณะภายนอกของพระราชโองการไม่สมกับน้ำหนักในมือใช่หรือไม่?”
หลี่เต้าพยักหน้า
หยางหลินยิ้มบางพลางกล่าวว่า
“ตัวพระราชโองการนั้นเบามาก แต่ที่หนักก็เพราะนี่คือพระราชโองการที่ฝ่าบาททรงร่างด้วยพระองค์เอง”
“คำพูดจากพระโอษฐ์มีค่าดั่งทองพันชั่ง แต่คำว่าทองในที่นี้ไม่ได้หมายถึงทองคำ แต่หมายถึงน้ำหนักชั่ง และพระราชโองการนี้ไม่เพียงแต่ล้ำค่าเท่านั้น แต่ยังมีอานุภาพพิเศษ หากบูชาไว้ในบ้านยังมีผลในการป้องกันคุ้มครองและขับไล่สิ่งชั่วร้าย”
“แต่มันมีผลเฉพาะกับผู้ที่เป็นชาวต้าเฉียน หากเป็นชาวต่างแคว้นต่างแดนที่เผชิญหน้ากับพระราชโองการของฝ่าบาทแล้ว… ช่างเถอะ ต่อไปหากมีโอกาสเจ้าก็จะรู้เอง”
หลังจากนั้น หยางหลินก็กลับไปนั่งที่เก้าอี้แล้วดื่มชาต่อ
หลี่เต้า “…”
เขาอยากจะบอกว่าคนที่ชอบพูดปริศนา
