บทที่ 210 ฉีเซิ่งตาย รับพระราชโองการเวลาผ่านไปสิบกว่าลมหายใจ ฉีเซิ่งจึงค่อย ๆ ฟื้นตัวจากความเจ็บปวด
เขาลองสัมผัสดู และแน่ใจว่าตรงระหว่างเป้าของเขาไม่เหลืออะไรอีกแล้ว นับจากนี้ไปเขากลายเป็นชายไร้ศักดิ์ศรีอย่างสมบูรณ์ ท่ามกลางความเจ็บปวดและความทุกข์ทรมานอย่างที่สุด แววตาของฉีเซิ่งค่อย ๆ เลือนไร้แววไป จากนั้นเขาก็ฝืนยกตัวขึ้น เบนสายตาไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของหลี่เต้าแล้วเอ่ยถามด้วยเสียงแหบพร่าสั่นเครือ
“ทำไม…”
“เจ้าจะฆ่าข้าก็ได้ แต่เหตุใดต้องทรมานข้าเช่นนี้!”
ในความคิดของฉีเซิ่ง เขายอมรับว่าเขาเคยทำร้ายหลี่เต้า แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ การกระทำของเขาแทบไม่ส่งผลกระทบอะไรต่ออีกฝ่ายเลย จึงไม่น่าจะเป็นเรื่องการแก้แค้น ดังนั้นในใจจึงสงสัยมาก เหตุใดอีกฝ่ายที่สามารถจัดการเขาได้อย่างง่ายดาย กลับต้องทรมานเขาเช่นนี้
“เหตุใดรึ?”
หลี่เต้าลูบคางครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วก้มหน้าพูดอย่างเชื่องช้า
“อาจเป็นเพราะข้าชื่อหลี่เต้ากระมัง”
“หา?”
ฉีเซิ่งชะงัก ในแววตาเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
หลี่เต้าย่อตัวลง จ้องตาฉีเซิ่งตรง ๆ แล้วเอ่ยว่า
“เจ้าคิดจะแตะต้องสตรีของข้า แล้วไฉนข้าจะโหดร้ายกับเจ้าสักหน่อยไม่ได้เล่า?”
ฉีเซิ่งที่กำลังอยู่ในความสับสนสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินประโยคนั้น ม่านตาหดเล็กลง ก่อนที่สีหน้าจะเผยความไม่อยากเชื่อออกมา
ในชั่วขณะนั้น ความคิดที่น่าสะพรึงกลัวผุดขึ้นในสมองของเขา
“เจ้า… เป็นตัวจริง เป็นหลี่…”
ก่อน
